Agnieszka Steur - polonistka, nauczycielka, badaczka języka, pisarka, dziennikarka i felietonistka.
Jest absolwentką Uniwersytetu Amsterdamskiego - kierunek Języki Słowiańskie i Kultura. Studia ukończyła pracą i rozległymi badaniami na temat wpływu języka holenderskiego na język polski u dzieci dwujęzycznych mieszkających w Holandii. Wyniki tych badań spotkały się z zainteresowniem i chęcią ich publikacji międzynarodowego magazynu poświęconego dwujęzyczności z siedzibą w Londynie - International journal of bilingual education and bilingualism Clevedon.
Agnieszka od lat jest zagorzałą zwolenniczką nauki języka polskiego dzieci urodzonych i wychowywanych w polsko-holenderskich rodzinach. Pracuje jako pedagog w Polskiej Szkole w Utrechcie i aktywnie uczestniczy w działalności tej placówki. Jej liczne teksty na temat dwujęzyczności, w tym seria artykułów popularno-naukowych obejmujących wiele aspektów bilingwizmu publikowane są na łamach Biuletynu Polsko-Niderlandzkiego Stowarzyszenia Kulturalnego.
Agnieszka Steur od wielu lat prowadzi blog Emigrantka www.steuraj.blogspot.nl o tematyce emigracyjnej i kulturalnej. W tym roku rozpoczęła również współpracę z portalem internetowym Lejdiz Magazine, mającym swą siedzibę w Anglii a zrzeszającym emigrantki z wielu stron świata. Na łamach tego portalu ukazują się jej artykuły na temat kultury, tradycji i życia codziennego Polek w Holandii. Młoda literatka od kilku lat jest rówież członkinią redakcji Sceny Polskiej w Holandii i na stronach tego kwartalnika publikuje swoje felietony poświęcone refleksjom na temat życia codziennego.
Za swoją twórczość literacką we wrześniu 2008 roku Agnieszka Steur otrzymała wyróżnienie w konkursie o nagrodę marszałka senatu RP dla dziennikarzy polskich i polonijnych pt. „Polacy na ścieżkach świata – blaski i cienie". Swoją pracę zatytułowała: „Z pamiętnika Polki na emigracji: Kilka dni z wielu."
W grudniu 2010 roku zajęła I miejsce w I Międzynarodowym Konkursie Literacko-Plastycznym Emigracja 2010 w kategorii proza. Konkurs nosił tytuł „Tam dom mój, gdzie serce moje".
W 2012 roku w konkursie pod tytułem „Dzień po dniu" organizowanym przez magazyn Zwierciadło Agnieszka zdobyła Przepustkę Literacką, która jest wyróżnieniem dla ludzi pióra, będąca również zachętą do dalszej twórczości.
Również w 2012 roku wzięła udział w akcji „Blogerzy Książki Piszą", której zwieńczeniem było wydanie książki „Szkice z życia". Znalazło się w niej opowiadanie Agnieszki pt. „Opowieść trzeciego stopnia". Tekst ten zdobył wiele pochlebnych recenzji, za nowatorskie spojrzenie na całkiem przyziemne sprawy. Agnieszka jest także autorką tekstów poetyckich, które w przekładzie na język niderlandzki zostały zaprezentowane szerszej publiczności maju bierzącego roku podczas Dnia Poezji polsko- holenderskiej w Hoogvliet - imprezy zorganizowanej przez Fundację Common Language.
Agnieszka Steur jest wciąż aktywna literacko. Na przełomie 2012 i 2013 r. nakładem wydawnictwa Poligraf ukaże się jej pierwsza powieść fantasy zatytułowana „Wojna w Jangblizji. W tamtym świecie". Jest to pierwsza część cyklu przewidzianego na trzy powieści. Nad kolejną częścią autorka już pracuje. Książka ukaże się równocześnie w Polsce, Holandii i Anglii. Na początku 2013r. w Holandii na rynku wydawniczym pojawi się również dwujęzyczna (polsko-holenderska) publikacja książkowa tej autorki, będąca zbiorem jej felietonów. Książka nosi tytuł „Słowa do użytku wewnętrznego" i w całości poświęcona jest życiu na emigracji oraz łączeniu się i przenikaniu wielu kultur.Prywatnie Agnieszka Steur jest matką dwójki dzieci i pasjonatką lepienia figur z masy solnej.

Agnieszka Steur jest uosobieniem twórczej charyzmy i polotu w kreowaniu swojej emigracyjnej rzeczywistości. Liczne publikacje naukowe i bogata działalność literacka stwiają ją w rzędzie młodych emigrantów, dla których fakt bycia Polakiem jest treścią i esencją sukcesu. Działalność pedagogiczna kandydatki podparta pasją szerzenia polszczyzny odbija się pozytywine na motywacji nauki języka polskiego wśród młodych przedstawicieli Polonii holenderskiej, a jej twórczość literacka krzepi emigracyjne serca i uczy pozytywnego podejścia do życia na obczyźnie.

Aleksandra Baltissen jest przede wszystkim kobietą, która kocha ludzi i Polskę. Oprócz tego jest utalentowaną artystką z pasją do życia, przyjaźni, miłości i kwiatów. Urodziła się w 1966 roku w Stargardzie Szczecińskim, miejscu, w którym także dorastała i do którego wróciła po studiach artystycznych w Warszawie. Pracowała jako nauczycielka Technik Teatralnych w teatrze w Stargardzie Szczecińskim, a później także jako nauczycielka dzieci z problemami wychowawczymi w miejscowej szkole. Po ślubie z Ruudem Baltissen w 1992 roku przeprowadziła się do Holandii, ale Stargard i Polska na zawsze pozostały w jej życiu i sztuce. W Holandii Aleksandra uzyskała dyplom szkoły kosmetycznej i otworzyła swój własny zakład. W jej małżeństwie z Ruudem pojawili się synowie: Grzegorz en Arnoud. Obecnie Aleksandra skupia się na swoich hobby’s, które są odzwierciedleniem jej życiowych pasji: malarstwa, polskiej literatury, pisania wierszy i pracy ochotniczej. Poza jej pracą artystyczną, Aleksandra pracuje także dla Brunssumse Watervrienden, gdzie pomoga dzieciom w przezwyciężaniu ich strachu przed wodą, a także w Zonnebloem, gdzie pomaga ludziom z problemami zdrowotnymi.

Aleksandra mowi o sobie, że jest kobietą z krwi, ciała i emocji. Często uwagę zwraca na momenty, pytania życiowe, czego odzwierciedlenie widać w jej sztuce. W międzyczasie wydała już 4 zbiory wierszy w języku polskim “Kwiaty wierszem”, ”Całuj życie”, ”Serce mówi do serca” i “Kwiaty szczęścia”. Wiersze Aleksandry są bardzo wyrafinowane, pisane są z doświadczenia i z głębi serca. Na stronie internetowej można znaleźć różne wiersze, po polsku i po holendersku. Celem Aleksandry jest poruszenie słowami jak największej ilości ludzi, a najważniejsze dla niej jest to, że jej wiersze są czytanie przez bliskie jej osoby. Największym marzeniem Aleksandry jest zorganizoawanie wieczory poetyckiego w Stargardzie, tam skąd pochodzi. Krótko mówiąc Aleksandra Baltissen jest osobą zaangażowaną w sprawy innych, w pomoc innym ludziom, a przy tym potrafi w cudowny sposób wyrażać się zarówno w języku polskim jak i holenderskim.

Dr. Andrzej Barański ukończył studia medyczne w Warszawie w 1985 roku. W trakcie specjalizacji z chirurgii, w roku 1990 obronił swoja pracę doktorską z dziedziny chirurgii transplantologicznej.

Więcej…

Angelique van 't Riet ma 44 lat i mieszka ze swoim przyjacielem Guido oraz jej 3 psami i 4 kotami. Jest osobą bardzo przedsiębiorczą i kochającą ludzi. Całe jej życie poświęcone jest idei łączenia. Łączy ludzi z projektami, ludzi z ludźmi oraz ludzi ze zwierzętami.
W 2012 podniosła ideę polskiej gazety „poPolsku” zawierającej istotne holenderskie wiadomości na temat mieszkania, pracy i życia w Holandii. To bardzo istotne dla Polaków, ponieważ w Holandii wobec przybyłych stosuję się politykę egzekwowania obowiązków przy jednoczesnym braku czytelnej informacji. Teraz, po półtora roku działalności gazety i zintegrowanej strony internetowej z holenderskimi informacjami w języku polskim oraz poPolsku.TV – internetowego kanału telewizyjnego powołana została również stacja radiowa „Pracuj.FM” z aktualnościami na temat pracy w Holandii. Wraz z 23 osobowym zespołem – w tym 13 polskimi i 10 holenderskimi współpracownikami przez 7 dni w tygodniu dba o stałe ulepszanie prowadzonych serwisów: gazety, radia i telewizji.
Poza tym Angelique van 't Riet stworzyła Fundusz Wyceny Dyplomu (Diplomawaarderingsfonds), skierowany dla tych wszystkich Polaków (a jest ich ponad połowa) pracujących na stanowiskach znacznie poniżej ich poziomu edukacji. Fundusz poświadcza szkolenia języka holenderskiego, dodatkowe szkolenia i certyfikaty do pracy, którzy mimo zdobytego wykształcenia i dyplomów pracują jako niewykwalifikowani pracownicy.
Angelique angażując niewyobrażalne pokłady energii na rzecz integracji Polaków w Holandii, chce aby nasi rodacy byli traktowani na równi z innymi, szanowani i odnajdowali należne im miejsce w społeczeństwie holenderskim. Dzięki swoim inicjatywom (gazeta poPolsku, radio internetowe, tv internetowa) w namacalny sposób łączy dwie kultury - polską i holenderską, łącząc tym samym dwie narodowości – Polaków i ich gospodarzy Holendrów, co w obecnej sytuacji jest niezmiernie ważne szczególnie dla nas i naszych rodaków przybywających do Holandii. Tworząc platformę wiedzy o życiu i pracy w Holandii dla Polaków nie zapomniała o atutach Polskich imigrantów i ich wkładzie w budowanie holenderskiej gospodarki. Wszystkie obiektywne spostrzeżenia publikuje w mediach w dwóch językach, aby każdy kto tylko chce mógł dowiedzieć o nich się jak najwięcej. Zaangażowanie i optymizm z jakim podchodzi do lepszego zrozumienia i ułatwienia naszej bytności w kraju tulipanów zasługuje na wyróżnienie wśród wielu innych inicjatyw.

Anna jest absolwentką Universytetu w Amsterdamie, gdzie w 2003 roku zdobyła dyplom na kierunku Politologia i Stosunki Międzynarodowe. Jeszcze w czasie studiów została przedstawicielką młodzieży w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ. Pracowała także jako doradca i badacz dla miasta Amsterdam, była liderem kampani Fair Trade Original. Anna jest idealistką i wkłada wiele energii w to, aby świat był lepszym miejscem dla nas wszystkich. Założyła 1%CLUB– organizację wspierającą projekty na całym świecie mające na celu polepszenie warunków życia w nowoczesny i trwały sposób. www.1procentclub.nl W 2011 roku została wybrana na jbardziej wpływową osobą poniżej 35 roku życia w dziedzinie rozwoju międzynarodowego. Zajmuje 29 pozycję wśród top 100the Dutch Sustainable, (100 Naj-ekologiczniejszych Holendrów). W latach 2008, 2009 i 2011 pojawiła się w rankingu tygodnika Viva jako jedna z 400 Kobiet Vivy. W 2012 roku znalazła się na liście „Marie Claire" 100 Power Ladies 2012. Jest członkiem World connectors denktank. Mieszka w Holandii razem z mężem Arnautem i synami Maxem i Janem oraz cόreczkąAlicją. Wspaniale łączy bycie matka i pracę zawodową, choć sama przyznaje, że nie jest łatwo. Swoim dzieciom chce przekazać, jak ważna jest praca społeczna. Chce być dla nich przykładem, aby w przyszłości i oni sprawili by świat stawał się lepszy. Anna Chojnacka jest zapaloną idealistką, bezustannie pomaga innym i podąża za tym co nakazuje jej serce. Kto ją pozna, długo jej nie zapomni.

Anna Chojnacka jest osobą, która może być przykładem dla nas wszystkich, nie tylko dla Polaków. Jej wkład w społeczeństwo oraz pomoc rozwojowa na świecie są wielkie. Anna jest osobą wpływową, która pracuje dla innych, aby im pomóc. Angażuje się w wiele inicjatyw, taki jak projekt Polacy dla Afryki (http://polonia.nl/?p=3682), a także wiele innych. Często sama je inicjuje. Anna Chojnacka jest założycielką 1%CLUB („KlubuJednegoProcenta") - platformy zrzeszającej kreatywnych członków w obrębie krajów rozwijających się, dostarczającej funduszy oraz ekspertyzy na realizowanie projektów i udzielającej informacji o świecie. Projekty, wspierane przez klub to drobne, ale trwałe i wartościowe przedsięwzięcia aktywizujące rozwój i samodzielność jednostki oraz przyczyniające się do poprawy warunków życia społeczności lokalnych. Stymulowane przez klub inicjatywy stanowią realizację tzw. Milenijnych Celów Rozwoju. Anna Chojnacka swoją pracą inspiruje ludzi, do podejmowania inicjatywy ulepszania świata. Z namiętnością realizuje swoje cele. Mówi, że to niesprawiedliwe, że my opływamy w luksusach, a gdzieś indziej na świecie brak czystej wody. Dlatego założyła 1%CLUB, bo uważa, że gdy każdy z nas zainwestuje 1 % swoich pieniędzy, czasu i energii, napradwę można poprawić życie wielu ludzi.

Anna Jasiak jest doktorem nauk prawnych Uniwersytetu w Tilburgu. Pracuje w departamencie legislacyjnym w Raad van State (Rada Stanu) w Hadze. Raad van State jest organem zajmującym się opiniowaniem ustawodawstwa Holandii oraz Królestwa Niderlandów, doradzającym rządowi i parlamentowi oraz pełniącym funkcję najwyższego sądu administracyjnego Holandii. Anna zajmuje się badaniem projektów ustaw pod kątem zgodności z prawem holenderskim, europejskim i międzynarodowym. Analizuje także skutki, m.in. efektywność wprowadzenia danej ustawy.

Studia prawnicze rozpoczęła na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. W 2001 r. rozpoczęła studia prawnicze w Tilburgu. Już od drugiego roku studiów pracowała jako student asystent w katedrze prawa konstytucyjnego i administracyjnego. W 2005 r. otrzymała dyplom magistra z wyróżnieniem – „cum laude" za jej pracę porównawczą (prawo holenderskie, europejskie i amerykańskie) na temat granic wolności wyrażania opinii na internecie. Po studiach prawniczych zaczęła pracować nad doktoratem z dziedziny prawa konstytucyjnego i spraw legislacyjnych. Tytuł pracy doktorskiej Anny to: „Constitutional constraints on ad hoc legislation. A comparative study of the United States, Germany and the Netherlands". Od lutego do czerwca 2007 r, gościnnie prowadziła pracę naukową na Georgetown Univeristy Law Centre w Waszyngtonie, a od kwietnia do sierpnia 2008 r. współpracowała (Associate Fellow) na Uniwersytecie Humboldt w Berlinie.

Anna Jasiak jest autorką publikacji w zakresie prawa konstytucyjnego, administracyjnego i spraw legislacyjnych i jest członkiem stowarzyszeń naukowych w tych kierunkach. Prowadziła także naukowe prezentacje i wykłady zarówno w Holandii jak i poza jej granicami.
Kolejną pasją Anny jest nauka języków obcych. Włada językiem holenderskim, angielskim, niemieckim i francuskim. W wolnym czasie chętnie ogląda filmy, tańczy lub słucha muzyki klasycznej.

Dzięki swojej niesamowitej determinacji, pracowitości i ciekawości świata Anna Jasiak zdobyła prestiżowe stanowisko stanowiące dla wielu zwieńczenie kariery zawodowej jako prawnika. Jej kariera zawodowa pokazuje, że kompetencje, zaangażowanie i pasja poznawania są wartościami uniwersalnymi. Różnice kulturowe, naukowe i narodowościowe wzbogacają i są źródłem inspiracji dla osób z najbliższego otoczenia Anny, jak i dla innych Polaków, którzy pną się po kolejnych szczeblach kariery w obcym państwie.

Ma 30 lat. Pochodzi z Warszawy. W 2004 roku została absolwentką warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, rok później – studiów podyplomowych z dziedziny intermediów na krakowskiej ASP.

Więcej…

Sponsorzy:

Kandydatami mogą być osoby prowadzące od co najmniej trzech lat działalność gospodarczą w Holandii. Przedsiębiorcy odnoszący sukcesy widoczne we wskaźnikach wzrostu oraz rozpoznawalnością na rynku. Prowadzący współpracę gospodarczą lub handlową z Polską, tworzący nowe miejsca pracy czy budujący pozytywny wizerunek polskiej przedsiębiorczości w Holandi.

Christin Dekkers i W. Kouters są założycielami Fundacji, która udziela pomocy w Polsce i współpracuje z wsią Pszczew, która już lata otrzymuje wsparcie nie tylko finansowe. Do najważniejszych należy pomoc dla szkoły, rok po roku wakacje polskich dzieci w Holandii, indywidualna pomoc dla biednych rodzin oraz pomoc dla niepełnosprawnych.

Więcej…

Kandydatami mogą być artyści lub twórcy działający na rzecz kultury polskiej, holenderskiej lub europejskiej, bądź organizatorzy wydarzeń kulturalnych widocznych na terenie Holandii.

Daniel Andruszkow mieszka w Holandii od 2008 roku i jako wspόłpracownik OTTO Work Force jest zatrudniony jako kierowca wόzka podnośnego widłowego w przedsiębiorstwie usług logistycznych Geodis.

Na kursach zawodowych, kształcących kierowcόw wόzkόw podnośnych widłowych, ktόre są organizawane przez OTTO Work Force, zdecydowanie się wyrόżniał. I jak twierdzi prowadzący te kursy Hans Peels, Daniel był jego najlepszym uczniem.

W czerwcu 2012 Daniel Andruszkow zwyciężył w Pucharze Holandii w obsłudze wόzkόw podnośnych widłowych (Nederlandse Heftruck Cup) a we wrześniu tego roku reprezentował Holandię na Mistrzostwach Europy w tej dziedzinie, ktόre się odbyły w Niemczech. Wspόlnie z zespołem reprezentującym Holandię zajęli 4-te miejsce. W przyszłym roku zamierza bronić tytułu Mistrza Holandii.

Daniel Andruszkow wyrόżnia się wśrόd młodej generacji Polakόw w Holandii swoimi międzynarodowymi osiągnięciami w dziedzinie logistyki.
Pokazuje, że Polacy w Holandii potrafią rzetelnie pracować i dzięki temu osiągają sukcesy zawodowe.
Jego postawa wpływa pozytywnie na obraz Polakόw w Holandii.

Aaldrik (ur.1947) i Dineke (ur. 1949) Venhuizen od lat mieszkają w gminie Bedum na północy Holandii. Od 1970 roku są małżeństwem. Aaldrik pracował jako malarz, a Dineke jako pracownik administracyjny, a pózniej po skończeniu kursu opieki popołogowej – jako pomoc popołogowa. W prostej, ciepłej rodzinie wychowali trójkę dzieci. Obecnie z duma mówia o swoich pięciorgu wnucząt.

Poza pracą zawodową państwo Venhuizen zawsze zajmowali się pracą ochotniczą w różnych organizacjach. Aaldrik był ochotnikiem w Ochotniczej Straży Pożarnej (przez 25 lat) i miejscowym klubie piłkarskim, Dineke – w miejscowym klubie gimnastycznym i w organizacji: „Bezpieczny Ruch Uliczny w Holandii" przygotowującej dzieci do egzaminów z ruchy drogowego.

Celem nadającym sens życiu tych dwojga ludzi jest to, że zawsze robią coś dla innych, by pomagać tym, którzy tego potrzebują, a w szczególności dzieciom. W latach 90tych podczas spotkania piłkarskiego między siostrzanymi gminami Bedum i Zbąszynek, Dineke i Aalderik nawiązali kontakty z Polakami. Te kontakty stały się bazą do nawiązania przyjazni i współpracy przy organizowaniu pomocy. W czasie wizyt w Polsce Dineke i Aalderik trafiali do różnych organizacji, często spotykając dzieci, które – jak się okazywało – potrzebowały pomocy.

Dineke i Aaldrik Venhuizen mogą być przykładem dla wszystkich. Zupełnie bezinteresownie, za to z ogromnym zaangażowaniem zajęli się pomocą polskim dzieciom w potrzebie. Swoje serca otworzyli dla dzieci chorych i dzieci mieszkających w domach dziecka, a także dzieci w szkołach i przedszkolach wiejskich. W swoim garażu już od lat magazynują przeróżne rzeczy, aby je następnie zawiezć do Polski. Własnym samochodem wożą ubrania, komputery, zabawki i aparaty kuchenne, wszystko przejrzane, posortowane i często odświętnie zapakowane. Największymi odbiorcami tych darów stały się Domy Dziecka, a także dzieci chore z okolic Zbąszynka. To niesamowite i wzruszające ile dzieci z okolic Zbąszynka i Swiebodzina darzy tą holenderską pare ciepłymi uczuciami, bo otrzymało np. prezenty świąteczne, nową pościel, czy buty.

Aby zdobyć środki na zakup potrzebnych sprzętów do Domu Dziecka, Dineke i Aaldrik organizowali i nadal organizują najróżniejsze akcje. Podejmują niemalże każde wyzwanie magące im pomóc w zdobycie materiałow lub środków finansowych (na zakup materiałów w Polsce). Jedną z takich akcji było też sprzedawanie w Polsce otrzymanych od sponsorów holenderskiego sera, czy materiału. Także w Holandii organizowane są akcje i zbiórki. Co roku Dineke i Aaldrik biorą udział w jarmarku w Bedum wystawiając swoje „Lotto" i „Wiatrak z upominkami", aby w ten sposób zarobić pieniadze dla polskich dzieci w potrzebie. Zysk z akcji przeznaczany jest nie tylko na drobne zakupy. Z uzbieranych środków dla Domu Dziecka w Swiebodzinie zakupiono nowego busa i wyposażono kuchnię. Także przedszkole
i małe szkoły w okolicy regularnie otrzymują pomoc.

W 2009 roku Aaldrik zainicjował przejazd kolarzy amatorów z Bedum w Holandii do Zbąszynka w Polsce. Siedmiu śmiałków znalazło sponsorów i przybyło na rowerze ponad 900 km. Kolarze dzięki temu zdobyli środki finansowe na przebudowę domu ciężko chorego chłopca. Chłopiec otrzymał także specjalne łożko, darowane przez jednego z mieszkańców gminy Bedum.

Pracy jest coraz wiecej, wielu potrzebujących zgłasza się z prośbą o pomoc, dlatego Dineke i Aaldrik postanowili założyć Fundacje Dzieci w Polsce.

Jesteśmy przekonani, że państwo Venhuizen zasługują na tytuł Honorowego Polonusa. Ich ogromna chęć pomocy innym uszcześliwiła wielu ludzi, wiele dzieci. Jako osoby zupełnie niezwiazane z Polską, poświecają swoj czas, swoje siły, swoją pracę na pomoc dzieciom w Polsce. Kiedy, trzeba szczerze przyznać, my już nie zawsze o nich pamiętamy.
Bierzmy z nich przykład!

Dorota Klop – Sowińska jest certyfikowanym trenerem rozwoju osobistego oraz trenerem komunikacji międzykulturowej. Od 2009 prowadzi DoSo! Coaching & Counseling i pracuje zarówno z osobami prywatnymi jak i firmami międzynarodowymi. Celem DoSo! Coaching jest wsparcie i motywacja osób mieszkających za granicą w wyborze i dalszym rozwoju ścieżki zawodowej. Dzięki DoSo! wiele osób znalazło nową pracę, zmieniło stanowisko lub otworzyło własną firmę. Dorota współpracuje także z wieloma firmami międzynarodowymi w zakresie szkoleń z komunikacji międzykulturowej i rozwoju zawodowego pracowników.
Misją Doroty Klop-Sowińskiej jest aktywna pomoc kobietom, które wyjechały ze swojego ojczystego kraju i osiedliły się w Holandii. Dorota pomaga w budowaniu ścieżki kariery, która oparta jest na zrozumieniu swojego potencjału oraz na zrozumieniu funkcjonowania mechanizmów współczesnych rynków pracy. Dzięki temu kobiety mogą szybciej odnosić sukcesy oraz czuć się spełnione zawodowo.
Dorota jest absolwentką Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Do Holandii przyjechała 10 lat temu żeby zamieszkać razem ze swoim holenderskim partnerem teraz mężem. Po 8 latach kariery w międzynarodowej korporacji w Polsce i Holandii oraz narodzinach córeczki postanowiła całkowicie zmienić swoje życie zawodowe w poszukiwaniu poczucia głębszego sensu wykonywanej pracy, połączeniu pasji do psychologii i chęci pomagania innym. Ukończyła studia coachingu i counselingu na Holenderskiej Akademii Psychoterapii (Nederlandse Academie voor Psychoterapie) w Amsterdamie i została certyfikowanym trenerem rozwoju osobistego.
Dorota prowadzi również warsztaty dla osób indywidualnych oraz firm międzynarodowych. Od 3 lat prowadzi również warsztaty motywacyjne dla Polek podczas V4 Business Women Congress.
Klientkami Doroty są kobiety z całego świata (z Niemiec, Włoch, Francji, Rumunii, Czech, Słowacji, krajów Ameryki Północnej i Łacińskiej, RPA, Tajlandii i wielu innych), ponadto bardzo dużo z jej klientek to Polki, które mieszkają w Holandii i są, bądź chcą być, aktywne zawodowo. Chociaż kobiety te pochodzą z bardzo różnych krajów i kultur, często borykają się z podobnymi problemami. W krajach z których pochodzą, wiele z nich piastowało różne, często bardzo wysokie stanowiska, posiada bardzo dobre wyksztalcenie, ale po przeprowadzce za granicę często gubią poczucie własnej wartości i muszą odnaleźć i zdefiniować siebie, swoje życie zawodowe, a czasem prywatne, na nowo.
Dorota rozumie to doskonale nie tylko z teoretycznego punktu widzenia, ale również na podstawie własnego życia. Sama w ciągu ostatnich 10 lat przeprowadzała się trzy razy do Meksyku i Brazylii żeby wspierać karierę męża. I chociaż początki były trudne, to w Brazylii opiekując się jednocześnie córeczką, rozpoczęła działalność DoSo! Coaching & Counseling i prowadziła pierwsze warsztaty z zakresu rozwoju osobistego i zawodowego dla kobiet.
Dorota pomaga swoim klientkom nie tylko odkryć ich mocne strony, pasje, zrozumieć obcą kulturę, ale pomaga również w praktycznych sprawach takich jak: budowanie mocnego CV, wizerunku i tworzeniu efektywnych strategii poszukiwania pracy.
W swojej pracy Dorota wykorzystuje swoją ogromną sieć kontaktów, którą zbudowała podczas 10 lat życia w Holandii. Gdy tylko możliwe Dorota ułatwia swoim klientkom kontakty z firmami, rekruterami, a także osobami, które prowadzą własne firmy. Dzięki programom Doroty, wiele jej klientek dostało nową prace zarówno w Holandii jaki i w innych krajach na całym świecie, zmieniło ścieżkę zawodową a także otworzyło własne firmy.
Ponad rok temu Dorota założyła grupę networkingowa International CareerClub, która ma na celu ułatwianie kontaktów kobietom, które chcą się dalej rozwijać zawodowo. Dorota jest autorką wielu artykułów z zakresu rozwoju osobistego, budowania kariery zawodowej za granicą oraz różnic kulturowych. Obecnie pracuje nad swoją pierwszą książką z zakresu rozwoju ścieżki zawodowej, której publikacja planowana jest na koniec tego roku.
Dorota zaczęła swoja firmę od zera, teraz pomaga dziesiątkom kobiet z całego świata w tym wielu Polkom. Dorota wierzy, że nie ma rzeczy niemożliwych jeśli się ciężko pracuje, ma pozytywne nastawienie do świata i wiarę w siebie. I to właśnie przekazuje swoim klientom. Odnosi sukcesy w prowadzeniu swojej własnej firmy, ale przede wszystkim inspiruje, motywuje i sprawia że wiele kobiet, z którymi współpracuje zakłada własne firmy, a także odnosi własne sukcesy zawodowe. Dorota to kobieta z krwi i kości, ciepła i empatyczna umiejąca słuchać innych a zarazem kobieta odważna i zdeterminowana do działania.

Elżbieta (Ella) Majewska, urodzona 18 września 1974 roku w Świdniku, przybyła do naszego kraju w 1993 roku, aby w Betuwe, zbierać jabłka i w ten sposób dorobić sobie do finansowania podjętych w Polsce studiów.
Zbieranie owoców przyniosło jej również miłość. Jej wynikiem stał się ślub z mieszkańcem Tiel Jeroenem Kok. Małżonkowie mają córkę.
W krótkim czasie nauczyła się mówić płynnie po holendersku. W 2000 roku z powodzeniem ubiegała się o pracę, jako pracownik czytelni w archiwum miasta Tiel. Szybko okazało się, że się chętnie uczy. Rozpoczęła, więc kurs dla asystentów archiwum. Była najlepszą uczennicą w klasie.
Podjęła następnie studia dla archiwistów w Hogeschool van Amsterdam na kierunku Media, Informacja i Komunikacja, gdzie uczęszczała na zajęcia w Instytucie Zarządzania Informacją i Archiwistyki B. Ukończyła je z wyróżnieniem w 2006 roku. Jej praca dyplomowa, oceniona została na 10.
Praca ta zatytułowana "Obraz wart jest tysiąca słów. Zarządzanie zbiorami audiowizualnymi w małych i średnich archiwach" została wysłana na konkurs talentów pisma Trouw w kategorii najbardziej obiecującej kobiety/najbardziej obiecującego mężczyzny w dziedzinie gromadzenia informacji i archiwistyki. Okazała się najlepsza między pięcioma nominowanymi. Jury o pracy wyraziło się: "W koronie pięciu kandydatów znalazła się błyszcząca perła".
W międzyczasie awansowała na stanowisko szefa usług zewnętrznych regionalnych usług archiwistycznych.
Podjęła studia z zakresu zarządzania i ostatecznie może tytułować się także "Master of Business Administration" (MBA).
W roku 2009 została powołana na stanowisko archiwista/dyrektor Regionalnego Archiwum Rivierenland [Kraju Rzek] w Tiel. W międzyczasie usługi archiwistyczne, na które pierwotnie składała się tylko współpraca gmin Tiel, Buren i Culemborg, zostały rozszerzone o inne gminy w obszarze Rivierenland i Waterschap Rivierenland tak, że podjęto decyzję o ich centralizacji w Tiel.
W maju 2012 roku zrealizowano nowoczesny budynek archiwum, w realizację którego zainwestowano 10 mln euro, w którym powstało ponad 8 km archiwów historycznych, dokumentów, filmów, grafik, fotografii i książek, obejmujący okres od 1318 roku - do czasów obecnych. Zgromadzone w siedmiu nowoczesnych sejfach obsługiwane są przez personel w liczbie piętnastu osób. Budowa i wynikająca z tego reorganizacja oraz ogromna przeprowadzka została przeprowadzona całkowicie na jej odpowiedzialność.
Równocześnie w ciągu sześciu lat przygotowywała, jako prezenterka lokalne programy telewizyjne, jest prezesem fundacji Wydarzenia Historyczne Tiel, członkiem zarządu Departamentu Tiel Holenderskiego Towarzystwa na Pożytek Ogółowi [Nederlandse Maatschappij tot Nut van het Algemeen] i jest członkiem Klubu Rotary Tiel-Waalstreek.
W zakresie własnej specjalizacji bierze udział w grupach roboczych DNA (Archiwa Holenderskie), by stymulować korzystanie z i promowanie archiwów.
Tam gdzie to możliwe, poszukuje kontaktów międzynarodowych. Pomogła umieścić witraż w kościele w Buren, który został wykonany przez artystę i atelier szkła w Gdańsku. Posiada kontakty z dyrektorami archiwów w Krakowie, Lublinie i nawiązała kontakty z dwoma Klubami Rotary w Krakowie. (Kraków Centrum i Kraków Wanda)
Więcej informacji na jej temat można znaleźć na LinkedIn i Facebooku. Informacje o „jej" archiwum znajdują się na stronie internetowej www.reqionaalarchiefrivierenland.nl

Uważam, że pani Kok-Majewska osiągnęła coś wyjątkowego czyniąc, jako Polka, historię zarówno naszego kraju, jak i lokalną, czymś własnym, nie wyłączając czytania starodruków i opisywania zawartości lokalnych i regionalnych archiwów historycznych.
To, że w końcu została dyrektorem jednego z najnowocześniejszych regionalnych archiwów prowincji Gelderland i obarczona została obowiązkami zarządu i opieki nad obecnym tam narodowym i lokalnym dziedzictwem kulturowym, wydaje mi się, nie zdarza się często.
Wszystko, co osiągnęła jest wyłącznie jej własną zasługą.
Z tego powodu zachowuję dla niej wiele szacunku.
Stała się ona jednocześnie dla mnie uroczym przykładem udanej integracji w społeczeństwie holenderskim, w czym nie zapomina o własnych korzeniach. W dniach od 19 do 23 września tego roku zorganizowała wycieczkę, dla zainspirowanych jej entuzjastycznymi opowieściami dobrych znajomych, do Krakowa w ojczystym kraju! Podróż ta została przez nią doskonale zorganizowana, dzięki czemu wielu uczestników ma zamiaru kolejny raz odwiedzić Polskę.

Młoda, skromna, samotna matka (32 lata) z dwójką dzieci w wieku 9 i 11 lat, mieszkająca od 2001 roku w Holandii. Pochodzi z Białegostoku. Ela pracuje na pełnym etacie, wychowuje dzieci i wypełnia obowiązki domowe, oprócz tego uczy się, by uzyskać maturę i jednocześnie realizuje swoje pasje twórcze w Miejskiej Akademii w Hadze na kierunku: rysunek. Poza tym znajduje czas by od 8 do 10 godzin tygodniowo, razem z dzielnicowym, odwiedzać dzielnice polskie aby pomóc swoim rodakom, którzy potrzebują pomocy policji czy też mają problemy.

Peter van Roekel tak pisze o Elżbiecie Aleksiejuk - Ela jest bardzo skromną, młodą kobietą, która po wielu poszukiwaniach znalazła swoje miejsce w Hadze. Jestem pod wrażeniem jej niesamowitej walki o to aby samodzielnie się ustabilizować, licząc wyłącznie na siebie. Praca na pełen etat, dwójka dzieci, szkoła i zajęcia w Miejskiej Akademii nie stoją na przeszkodzie, by poświęcać czas dla swoich rodaków. Chciałaby pracy społecznj poświęcić więcej czasu, ale niestety ciągle go brakuje. Jest bardzo zaangażowana w swoją pracę społeczną. Ma własne zdanie, ale potrafi spojrzeć na sprawy nie tylko z punktu widzenia aparatu policyjnego, ale także oczami Polakόw z którymi ma kontakt. Ela jest bardzo lojalna w stosunku do policji i udowodniła swoją wielką wartość. Wartość ta przejawia się w kontaktach z Polakami na ulicy, jak i również z Polakmi zatrzymanymi w biurze policyjnym. Bardzo szybko tłumaczy z j. polskiego na j. holenderski i odwrotnie. Z mojego doświadczenia muszę potwierdzić, że to właśnie dzięki Eli mogę przeprowadzać normalne rozmowy z Polakami. Ela jest tego świadoma, że jest przykładem dla rodakόw z którymi ma kontakt. Zawsze starannie ubrana i bardzo dokładna w kontaktach z innymi. Dla Eli nie ma różnicy, czy to jest "normalny" kontakt w dzielnicy, czy zatrzymany podejrzany. Wiem z doświadczenia, że Ela działa bardzo profesjonalnie, dzięki czemu często zapobiega eskalacjom. W moich kontaktach z Polakami (a także z innymi wschodnio-europejczykam) bardzo często występują frustracje, które wynikają z bariery językowej i niemożności wypowiedzenia się. Gdy razem z Elą znajduję się w podobnej sytuacji, potrafi ona w ciągu kilku minut, także dzięki swojej postawie, radykalnie zmienić atmosferę. Rozmawiając z dorosłymi potrafi na chwilę oderwać sie od rozmowy i poświęcić uwagę dziecku, które biega wokόł.
To szarmanckie zachowanie powoduje, że Ela jest przez wszystkich mile widziana. Dzięki temu moje kontakty z Polakami w dzielnicy bardzo się poprawiły i jestem przez nich nawet pozdrawiany. Dzięki Eli mogłem w ciągu kilku miesięcy pozytywnie rozwiązać dziesiątki spraw. Zaangażowanie, poświęcenie i fachowość Eli przekroczyły moje najśmielsze oczekiwania. Swoją poprzeczkę umieszcza bardzo wysoko. Wychodzi z założenia, że można jeszcze o wiele więcej zdziałać i jest sfrustrowana, że jest w stanie poświęcić tej pracy społecznej "tylko" 8 godzin tygodniowo. Oprócz tego Ela jest również bardzo zajęta wychowaniem dzieci i pracą zawodową, ale zawsze znajdzie czas, aby w razie potrzeby pomόc mi telefonicznie czy za pomocą maila, już poza godzinami swojej społecznej pracy. Elę cechuje skromność. Jest dla mnie Elą Kopciuszkiem, który najbardziej zasługuje na to, aby iść na bal. Uważam, że jej praca musi być bardziej doceniana a nie widziana jako coś oczywistego. Niesamowita siła woli i energia z jaką Ela działa mogą być przykładem dla innych.

Ma 32 lata. Urodziła się w Nowym Dworze Gdańskim. Gdy miała 2 latka przeprowadziła się wraz z rodzicami i czwórką rodzeństwa w okolice Łowicza.

Więcej…

Sponsorzy:

HOLENDER ZASŁUŻONY DLA INTEGRACJI POLONII W HOLANDII.

Kandydatami mogą być Holendrzy lub organizacje holenderskie, działający na rzecz Polaków lub Polonii w celu ich integracji w szerokim tego słowa znaczeniu (potrzeby socjalne, edukacyjne, warunki pracy, mieszkaniowe, itp.).

Po ukończeniu Pomaturalnego Studium Obsługi Ruchu Turystycznego i Hotelarstwa, pracowała jako pilot wycieczek zagranicznych, dla różnych polskich biur podróży.

Więcej…

Finaliści Polaka Roku 2012

Decyzją Kapituły konkursu Polonus 2012 następujący kandydaci zostali nominowani w poszczególnych kategoriach do nagrody Polonus 2012:

Serdecznie gratulujemy!

KATEGORIA BIZNES/ CATEGORIE BUSINESS
TERESA JASKOLSKA
EMILIA KUCHARCZYK
RADOSŁAW PRONCZUK

KATEGORIA KULTURA/CATEGORIE CULTUUR
JACEK CZERNIAK
MARIA DIDUCH-DABKOWSKA
ANETA LAMPEN-NOWORYTA

KATEGORIA NAUKA I TECHNIKA/CATEGORIE WETENSCHAP EN TECHNIEK
PIOTR DLUGOLECKI
TOM GREGORKIEWICZ
IWONA GUSC

KATEGORIA MŁODY POLAK SUKCESU/SUCCESVOLLE JONGE POOL
ANNA CHOJNACKA
ANNA JASIAK
TOMASZ KARAWAJCZYK

KATEGORIA HONOROWY POLONUS/CATEGORIE ERE POLONUS
JOKE VAN GROOTHEEST
LEIDA VAN GROOTVELD
ELS DE LANGE

Franciszek Cornelis Konrad (Frans) Ruczynski urodził się w Bredzie jako syn polskiego wyzwoliciela. Po szkole średniej, kontynuuje studia na Królewskiej Akademi Wojsk Lądowych. Po wielu latach służby przechodzi na emeryturę na stranowisku podpułkownika. Jest żonaty z Riną i ma troje dzieci oraz kiloro wnuków, mieszka w Bredzie.

Od 1997 roku Frans Ruczynski jest przewodniczącym Muzeum imienia Generała Maczka. Na początku fundacja liczyła 3 osoby ale dzięki panu Fransowi urosła do ponad 50 wolontariuszy. Pan Ruczynski posiada wielką wiedzę o historii i o wkładzie polskich żołnierzy w walkach w trakcie II wojny światowej. Swoją wiedzę przekazuje z dużą werwą i w ten sposób motywuje innych i wzbudza zainteresowanie wielu osób sprawą polską. Ma wiele kontaktów w kręgu polskich weteranów, nie tylko w Holandii, ale również w Belgii, Francji i Wielkiej Brytanii. Jego sieć jest tak wielka, że ludzie z daleka: od Kanady do Polski z niej korzystają.

Pan Ruczynski po dzień dzisiejszy wykazuje swoje wielkie zaangażowanie społeczne i wkłada wiele wysiłku w wielu sprawach dotyczących polskiej społeczności. Jego osobiste zaangażowanie w losy swoich weteranów i swego personelu wykazuje stale przez informanie się o ich sytuacji życiowej i w miarę potrzeby, aby wyrazić swoje współczucie odwiedzając chorych.

Urodzony w Pułtusku. Pierwszy kontakt z muzyką nastąpił, gdy Grzegorz ukończył 12 lat. Otrzymał wtedy akordeon Weltmeiter 120 bas, który ma do dziś, a w rok później gitarę produkcji radzieckiej, która sam przerobił, żeby nadawała się do grania. Rozpoczęły się godziny mozolnej nauki i ćwiczeń. W wieku 16 lat - pierwszy zespół muzyczny przy ZSZ nr 1 w Pułtusku, gdzie grał na gitarze basowej.
W latach osiemdziesiątych uczestniczył jako gitarzysta basowy w kilku projektach muzycznych. Z gitarą klasyczną zakwalifikowany do Ogólnopolskiego Konkursu poezji śpiewanej we Wrocławiu. Animator i uczestnik wielu projektów muzyczno-choreograficznych na terenie całego województwa ciechanowskiego. W 1990 roku rozpoczyna pracę w ZSZ nr 1 w Ciechanowie jako nauczyciel nauki zawodu, jednocześnie zostając opiekunem kółka muzycznego.
W roku 1995 pierwszy wyjazd do Holandii. W roku 2000 powrót do Polski i rozpoczęcie prowadzenia własnej fabryki ekskluzywnych mebli eksportowanych do Holandii.
W roku 2006 na stale zamieszkał jednak w Holandii w Venlo. W roku 2009 wraz z koleżanką Magdaleną Baryła tworzą Grupę Wokalna Heaven, która w krótkim czasie staje się znana na terenie Holandii jako formacja specjalizująca się w oprawach muzycznych imprez holendersko-polskich.
Od roku 2009 Grzegorz intensywnie udziela się w pracy kulturalnej na terenie Holandii. Chętnie pomaga przy tworzeniu projektów propagujących polską kulturę i wizerunek Polaka w Królestwie Niderlandów. W roku 2013 nawiązuje kontakt z polskimi muzykami z Zoetermeer i Den Haag tworząc zespół muzyczny Back Up koncentrujący się na muzyce rock i hardcorowe, w którym gra na gitarze basowej.
W roku 2013 organizuje Festiwal Polskich Zespołów Muzycznych w Meterik.
W roku 2014 rejestruje firmę Heaven Events. Od tego czasu wraz z wspólnikami rozpoczyna prace nad projektem Polonia Limburg Party mającym na celu stworzenie Polskiej Dyskoteki SFERA w SEVENUM. 26 maja tego roku inauguruje sukcesem jej otwarcie angażując do dziś oprócz znanych polskich dji również artystów muzyki pop. Obecnie pracuje nad jej filią w Venlo.
Heaven Events współpracuje z wieloma polskimi organizacjami i fundacjami nie tylko w Holandii, ale również Belgii i Niemczech. Grzegorz znany jest w świecie kulturalnym jako muzyk, narrator, wokalista, gitarzysta, konferansjer oraz organizator.

Henryk Gajewski, artysta i filmowiec, urodzony w Białymstoku. W Amsterdamie, gdzie obecnie mieszka, przygotowuje pierwszy tego typu w Europie międzynarodowy festiwal "Filmonguero 2014", z premierą premierą zaplanowaną pod koniec roku 2014. Liczące się muzea takie jak Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie i Muzeum Sztuki w Łodzi prezentują jego prace. Trwają przygotowania do ogromnej wystawy Gajewskiego w Narodowej Galerii "Zachęta" w Warszawie. Henryk Gajewski jest laureatem "Złotej Sowy 2013" czyli "Oskarów Polonii" przyznawanych w Wiedniu polskim twórcom mieszkającym poza Polską za całokształt ich pracy.

Henryk Gajewski jest wyjątkowo twórczym i niezależnym umysłem, człowiekiem miliona idei, pełnym energii i pasji. Konceptualista, aktywny w wielu dziedzinach twórczych, jak fotografia, film, performance, happening, mail art, audio art, video art, internet. Przedmiot doktoratu w Polskiej Akademii Nauk pt.: "Henryk Gajewski - nieznana awangarda" autorstwa Katarzyny Urbańskiej.

Jego prace były eksponowane między innymi w muzeach: Stedelijk Museum Amsterdam, Le Centre Pompidou Paryż, The Philadelphia Museum of Art, MACBA Barcelona, Centraal Museum Utrecht, Verzetsmuseum Amsterdam, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi. Założyciel i animator Galerii Remont w Warszawie (1972-1979), Post Remont (1979-1981). Pomysłodawca i wydawca artystycznych zinów, biuletynów i serii książek, jak "Post", "Trans Remont Express", "Art Text". Uczestnik Documenta 6 w Kassel, FIU (1977). Twórca pierwszej w Europie Środkowo-Wschodniej międzynarodowej manifestacji sztuki performance "I am - International Artists' Meeting" (1978). Autor pierwszej w Polsce Internetowej akcji artystycznej - "No War, YES ..."(1995). Autor filmów artystycznych i dokumentalnych (1979 - 2012) m. in. "Blinking", "Pink", "Audio Trap", "Pasażer", "Tilt Back", "Identity", "I am standing here", "Otto & Bernard", "The New Monument", "10x Pugliese".

Jest dynamicznym organizatorem niezliczonych projektów zarówno w sferze interpersonalnej, jak i w skali lokalnej oraz międzynarodowej. Inicjator i realizator wielu społecznych działań w Polsce i w Holandii. Między innymi dzięki jego wielomiesięcznej, społecznej pracy na polu walki z dyskryminacją środowiska osób ze stwardnieniem rozsianym w Polsce, ta choroba została odpowiednio zarejestrowana (zalegalizowana) przez Ministerstwo Zdrowia, co zmieniło życie kilkuset tysięcy cierpiących osób. Innymi przykładami są projekty integrujące Polaków rozsypanych po całym świecie, jak Polacy Polakom, Polskie Podwórko, uznawane przez wielu za pierwowzór FaceBook. Twórca unikatowej koncepcji artystycznej Art Child, teorii Przedfaktów oraz Sztuki Interpersonalnej. Warto także przypomnieć oryginalny projekt z holenderskimi dziećmi o polskiej husarii "Rekonstrukcja dźwięku sprzed 300 lat" zrealizowany w ramach festiwalu "Kijk Muziek...".

Zanim wyjechał z Polski, po otrzymaniu od ówczesnych władz paszportu "w jedną stronę", Henryk Gajewski intensywnie działał w Warszawie, gdzie założył i prowadził legendarną "Galerię Remont". Jego projekty artystyczne lat 70 wyprzedzały o dziesiątki lat tamte czasy i realia, a dziś po 40 latach zyskują na pełnej aktualności i są na nowo odkrywane i celebrowane, mimo jego nieobecności w dzisiejszej Polsce, czego przykładem może być przygotowywana biograficzna książka o Gajewskim i jego pracy.

Henryk Gajewski dzięki swojej osobowości i szerokiej nowatorskiej działalności przyczynia się do zmiany obrazu Polaka w Holandii na jeszcze bardziej pozytywny.

Urodzona w Gdańsku, gdzie w 1974 roku ukończyła studia medyczne i specjalizację jako neurolog. W Holandii mieszka od 30 lat. Tutaj zdobyła specjalizacje jako psychiatra i w tej dziedzinie nadal pracuje.

Więcej…

Joanna Paszkiewicz- Jaegers, pisarka, dziennikarka, publicystka, zasłużony działacz kultury. Urodziła się w grudniu 1941 roku w Warszawie. Z domu rodzinnego wyniosła przekonanie, że „zanurzenie w kulturze" i pielęgnowanie języka daje szanse psychologicznego przetrwania. Dewiza ta odbiła piętno na jej pracy dziennikarskiej i pomogła przetrwać zarówno w PRL- owskiej rzeczywistości, jak i na obczyźnie.
Po ukończeniu w roku 1960 Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie, Joanna Paszkiewicz rozpoczęła studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego ( Sekcja Socjologii). Jako kierunek studiów obrała socjologię moralności, co umożliwiło jej bliższy kontakt z legedną polskiej etyki prof. Marią Ossowską i jej otwartym, relatywizującym sposobem widzenia zjawisk społecznych. Tuż po zakończeniu studiów Joanna Paszkiewicz rozpoczęła działalność dziennikarską w strukturach Spółdzielni Wydawniczej Prasa- Książka- Ruch, którą kontynuowała w piśmie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich
Prasa Polska, a następnie w tygodniku pracy twórczej Radar, za pracę w którym w roku 1985 została odzanczona przez ministra Kultury i Sztuki odznaką „Zasłużony Działacz Kultury".
Na drodze ucieczki przed politycznym koniunkturalizmem, Joanna Paszkiewicz znalazła ujście dla swojego pióra w tematyce o charekterze czysto kulturalnym. Wyspecializowała się w pisaniu o plakacie, społecznym fotoreportażu oraz rysunku satyrycznym, co pociagnęło za sobą współpracę z Galerią Krytyków w Warszawie i samodzielną w niej orgazniację trzech pierwszych wystaw.
W roku 1986 Joanna Paszkiewicz poślubiła Jana Jaegersa- holenderskiego podróżnika, fotografa i tłumacza. Po półrocznych wahaniach przyjechała na stałe do Holandii i w myśl osobistego dogmatu - „praca artystyczna i dziennikarstwo to ponadnarodowe i ponadkulturowe dziedziny ludzkiej aktywności" rozpoczęła poszukiwnia nowych możliwości pracy dla kultury, których urzeczywistnieniem stała się działalność społeczna.
Od 1990 do 1997 roku prowadziła samodzielnie w bibliotece publicznej w Grijpskerk One Picture Gallery, w której zapraszała do wystaw wyłącznie zawodowych artystów. Od roku 1990 jest stałym współpracownikiem i publicystą pisma Biuletyn, wydawanego przez PNKV. Swoje teksty dla Biuletynu zgodnie z przekonaniem, że „polska mentalność, bardzo mocno zkorzeniona w języku w sytuacji emigracyjnej znajduje się w stałym, nieodwracalnym zagrożeniu" publikuje wyłącznie po polsku, co – jak podkreśla - jest i będzie jej „donkiszotową walką o zachowanie polszczyzny i polskiej tożsamości". Działalność publicystyczną Joanna Paszkiewicz prowadzi również na łamach pisma MCMulticultureel, dzielnicowej gazety De Lewenborger, gdzie co miesiąc publikuje całostronicowe wywiady oraz wydawanego przez Galerię Forma Aktua Pinakoptheek w Groningen kwartalnika Forma Aktueel, którego jest redaktorem naczelnym. Ponadto na koncie publicystki znajdują się utwory literackie, w tym zbiór reportaży Mój program na 24 godziny, Słowa w obcym języku - dwa holenderskie dzienniki, trzy opowiadania w tomiku zbiorowym Wereldplaatje, tomik krótkich tekstów prozą w wersji polskojęzycznej i niderlandzkojęzycznej Nederlandse Les – Lekcja Niderlandzkiego oraz wydany przed rokiem Kapelusz w kolorze dynastii. Publicystka bywa ponadto komisarzem wystaw plastycznych i jest udziałowcem Galerii Noord w Groningen.

Joanna Paszkiewicz pracuje, publikuje, wykonuje prace plastyczne, wciąż z tym samym nastawieniem – że granice są umowne, a sztuka i literatura są w stanie je przekraczać. Pani Joanna jest ambasadorem polskości w najwyższym tego słowa znaczeniu. Jej doskonałe literacko teksty, odznaczające się wyjątkową wrażliwością i zmysłem obserwacji od kilkunastu lat odbijają się gromkim echem zarówno w holenderskich, jak i polskich kręgach czytelniczych. Jej imponująca aktywność tak twórcy, jak i propagatora kultury służy za inspirację dla polsko-holenderskich środowisk twórczych. Dodatkowo arystyczny prestiż i wysoka pozycja zawodowa jest dla środowisk polonijnych godnym naśladowania i uznania przykładem woli i determinacji w kreowania życia na obczyźnie.

Krótka notka biograficzna : Swoją pracę w haskim Museonie Joke van Grootheest rozpoczęła w 1986 roku przy projekcie Op reis naar Afrika (W podróż do Afryki). Cztery lata później zaczęła pełnić funkcję konserwatorki na oddziale Historii i Archeologii i zajęła się organizowaniem wystaw o różnorodnej tematyce oraz tworzeniem do nich materiałów edukacyjnych. Ważna część kolekcji w Museonie stanowią materiały związane z okresem drugiej wojny światowej. Joke pracowała między innymi przy wystawie Getekend – Nederlanders in Japanse kampen (Naznaczeni – Holendrzy w japońskich obozach) , czy też Kind in oorlog (Wojenne dzieciństwo), opowiadającej o przeżyciach wojennych dzieci oraz ich wspomnieniach z tego okresu. Z historią Polski zetknęła się po raz pierwszy przy okazji zgłębiania wiedzy na temat okresu okupacji, Holocaustu i obozów koncentracyjnych. Zafascynowana krajem i jego mieszkańcami zdała sobie sprawę, że wiedza Holendrów na temat Polski i Polaków jest bardzo ograniczona, a wręcz zniekształcona, bowiem dotyczy głównie bardzo traumatycznych okresów historii. Wtedy właśnie wpadła na pomysł stworzenia wystawy, która przybliżyłaby Holendrom Polskę, polską kulturę i coraz liczniejszych w Holandii Polaków.

Joke van Grootheest zorganizowała taką wystawę w tym roku w haskim Museonie, a zatytułowała ją Polen, onze Buren/Polacy, nasi sąsiedzi. Wystawa ta prezentowała polską historię i kulturę, pokazywała portrety wielkich Polaków oraz opowiadała historię kilku pokoleń polskich emigrantów. Stanowiła przeciwwagę wobec jednostronnego, negatywnego obrazu Polaków w holenderskich mediach. Dzięki wytrwałości i sile przekonywania Joke, pomimo zastrzeżeń ze strony haskiego magistratu, wystawa była dwujęzyczna: polsko-niderlandzka. To serdeczny gest wobec polskich gości, odwiedzających wystawę, wokół której odbyło się wiele imprez o polskiej tematyce: odczyty, warsztaty, pokazy filmowe. Dzięki Joke holenderska publiczność mogła poznać między innymi polskie obyczaje Wielkanocne, nauczyć się tańczyć poloneza, usłyszeć z pierwszej ręki o życiu za Żelazną Kurtyną oraz zapoznać z polskim malarstwem, rękodziełem i muzyką. Entuzjazm Joke dla szerzenia wiedzy o polskiej kulturze i najnowszej historii znalazł także odbicie podczas tygodnia książki dziecięcej w Museonie. Na jego bohatera Joke wybrała szeregowego Wojtka, niedźwiadka przygarniętego przez polskich żołnierzy generała Andersa. Holenderskie dzieci poznały słynnego misia towarzyszącego 2. Korpusowi Polskiemu jako żywa maskotka w szlaku bojowym, m.in. podczas bitwy o Monte Cassino, a jednocześnie dowiedziały się wiele o losach polskich żołnierzy na tle skomplikowanej sytuacji politycznej w ówczesnej Europie.

Sponsorzy:

Kandydatami mogą być osoby do 35 roku życia, które poprzez swoją działalność i osiągnięcia w wybitny sposób wyróżniły się na tle pokolenia młodych Polaków w Holandii.

Sponsorzy:

Kandydatami mogą być osoby prowadzące od co najmniej trzech lat działalność gospodarczą w Holandii. Przedsiębiorcy odnoszący sukcesy widoczne we wskaźnikach wzrostu oraz rozpoznawalnością na rynku. Prowadzący współpracę gospodarczą lub handlową z Polską, tworzący nowe miejsca pracy czy budujący pozytywny wizerunek polskiej przedsiębiorczości w Holandi.

Dorota Klop – Sowińska Dorota Klop – Sowińska jest certyfikowanym trenerem rozwoju osobistego oraz trenerem komunikacji międzykulturowej. Od 2009 prowadzi DoSo! Coaching & Counseling i pracuje zarówno z osobami prywatnymi jak i firmami międzynarodowymi. Celem DoSo! Coaching jest wsparcie i motywacja osób mieszkających za granicą w wyborze i dalszym rozwoju ścieżki zawodowej. Klientkami Doroty są kobiety z całego świata. Pomaga im odkryć ich mocne strony, pasje, zrozumieć obcą kulturę oraz doradza w sprawach praktycznych takich jak budowanie mocnego CV, wizerunku i tworzeniu efektywnych strategii poszukiwania pracy. Więcej…	Anna Wojnarowska Anna Wojnarowska prowadzi swój własny Salon fryzjersko- kosmetyczny w Almere. Jest osobą profesjonalną i wysoko cenioną w branży fryzjerskiej i kosmetycznej, współpracuje z fryzjerami w Paryżu i Londynie. W roku 2010 Anna zdobyła tytuł Najlepszego Visażysty/Stylisty Beneluxu, a w 2011 Najlepszego Visażysty/Stylisty w Holandii. Anna pracowała dla telewizji przy pokazach fryjerskich renomowanych marek pokazów mody w kraju i zagranicą. Poprzez współpracę z najlepszymi fotografami praca Anny ukazuje się w czasopismach w kraju i zagranicą. Jej dewizą jest “Niemożliwe nie istnieje, na możliwe trzeba sobie zapracować“. Więcej…
Wiesława Sąsiadek Wiesława Sąsiadek (pseudonim Sasia Deck) to aktorka i przedsiębiorca, dwie dyscypliny/dwa zawody, w ktόrych komunikacja jest niezmiernie ważna. Zarówno w Polsce jak i w Holandii stała na deskach teatrόw. W świecie biznesu jest gwarancją komunikacji, prezentacji, dwujęzykowej korespondencji, kojarzenia partnerόw. Od 8 lat jest właścicielem Polska Consult Holland. Wie jak sprzedać grunt, znaleźć źrodła, partnerόw biznesowych i ich wesprzeć w Polsce. Poprzez swoje zaangażowanie i działania wspiera holenderskich przedsiębiorcόw, ktόrzy chcą zaistnieć na polskim rynku i założyć działalność gospodarczą. Więcej…	Kris Florek Kris Florek stanął w 2013 roku na scenie National Achievers Congress w Warszawie i Amsterdamie gdzie zaprezentował sie prawie 9000 osobom! Na scenie tej stały również takie slawne osoby jak Donald Trump, Alan Sugar, Richard Bradson, Jordan Belford i wiele innych. W latach 2013 i 2014 Kris Florek zajmuje się nie tylko prowadzeniem firm, ale głównie szkoleniem, motywacją i inspracją innych osob i firm które chcą osiągnąć sukces i potrzebują wskazówek. Na podstawie swoich osiagnięć Kris Florek stworzył model który jest używany jako ‘’mapa’’ w osiągnięciu wyznaczonych celów. Uczy też jak stworzyć idealną prezentację i jak prezentować. Więcej…
Luiza Zwierz Luiza Zwierz rozpoczęła własną działalność w 2005 roku. Początkowo była to administracja i świadczenie drobnych usług. Obecnie TNP Fiscaaladvies zatrudnia czterech pracownikow, którzy w swojej pracy kierują się maksymą przekazaną im przez Luizę: “Klient jest najważniejszy; wymaga szacunku, zaangażowania i cierpliwości, bez względu na to z jakim problemem się zwraca”. Poza tradycyjną księgowością, Luiza pomagała klientom w wielu sprawach, co do tej pory stanowi druga część działaności TNP Fiscaaladvies. Wydaje trzy razy w roku biuletyn, zawierający wiele cennych informacji związanych z życiem w Holandii. Więcej…	Ewa Szałwińska Ewa Szałwińska jest przykładem osoby, której postawa dowodzi, że trudności można pokonać, a przy otwartości na innych, chęci działania i odwadze można osiągnąć życiowe i zawodowe cele. W ciągu ostatnich 18 lat przeszła długą drogę zawodową, zdobywając doświadczenie umożliwiające jej stworzenie firmy AdviesPol. Motywacją była chęć współpracy i pomocy Polakom. Dzięki oryginalnej strategii, Ewa Szałwińska połączyła biznes z działaniami społecznymi. Obecnie AdviesPol jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych przez Polaków centrum informacyjnym w Holandii. Więcej…
Wanda Brenders Wanda Brenders założyła w 2009 roku wspólnie z mężem firmę Otwarte Drzwi. Dzięki działalności Otwartych Drzwi co roku sto polskich rodzin jest dumnych z zakupu własnego mieszkania. Dzięki Wandzie Brenders sześć osób pochodzenia polskiego znalazło pracę w firmie Otwarte Drzwi. W ramach działalności ich firmy od wielu lat pomaga Polakom w sektorze doradztwa finansowego, podatkowego i administracyjnego. Organizuje spotkania informacyjne dla Polaków na terenie całego kraju udzielając kompleksowych porad dotyczących wszystkich aspektów rynku mieszkaniowego w Holandii. Firma sponsoruje polskie inicjatywy w Holandii. Więcej…

Sponsorzy:

HOLENDER ZASŁUŻONY DLA INTEGRACJI POLONII W HOLANDII.

Kandydatami mogą być Holendrzy lub organizacje holenderskie, działający na rzecz Polaków lub Polonii w celu ich integracji w szerokim tego słowa znaczeniu (potrzeby socjalne, edukacyjne, warunki pracy, mieszkaniowe, itp.

Sonja Driessen Sonja Driessen stworzyła w roku 2012 telefoniczny system informacyjny w 9 językach. Migranci mogą uzyskać tam informację w swoim ojczystym języku. Największą grupą odwiedzającą Punkt Informacyjny są Polacy. Razem z systemem telefonicznym została wydana darmowa kieszonkowa broszurka informacyjna, którą promowała w 7 europejskich krajach. Sonja uważa, iż migranci udający się do Holandii w celach zarobkowych powinni być dobrze poinformowani o swoich prawach i obowiązkach. Sonja stała się specjalistą na temat prawa pracy, ubezpieczenia, edukacji i mieszkania, ale rozwiązuje też bardziej kompleksowe problemy. Więcej…	Angelique van ‘t Riet Angelique van ‘t Riet dzięki swoim inicjatywom: gazeta poPolsku, radio internetowe, tv internetowa, w namacalny sposób łączy dwie kultury, łącząc tym samym dwie narodowości: Polaków i ich gospodarzy Holendrów. Jest to niezmiernie ważne dla nas i naszych rodaków przybywających do Holandii. Tworząc platformę wiedzy o życiu i pracy w Holandii dla Polaków nie zapomniała o atutach polskich imigrantów i ich wkładzie w budowanie holenderskiej gospodarki. Działa na rzecz integracji Polaków w Holandii, aby nasi rodacy byli traktowani na równi z innymi i odnajdowali należne im miejsce w społeczeństwie holenderskim. Więcej…
Ankie Dockx Ankie Dockx od 24 lat organizuje letnie wakacje dla polskich dzieci ze Świętochłowic. Dzieci w wieku od 8 do 12 lat pochodzą z ubogich rodzin. Środowisko w którym mieszkają jest poważnie zanieczyszczone wydobyciem węgla i często są to dzieci z poważnymi problemami zdrowotnymi. Co roku przyjeżdża do Holandii od 20 do 30 dzieci i kilku opiekunów. W opiekę nad przyjezdnymi zaangażowanych jest od 80 do 100 wolontariuszy. Do tej pory skorzystało z wakacji około 600 dzieci dzięki gościnności około 400 rodzin. Ankie leży na sercu dobro dzieci robi wszystko co możliwe aby poprawić ich sytuacje życiową i perspektywy na przyszłość. Więcej…	Carol de Jong Carol de Jong, manager oddziałów Pont Meyer w Amsterdamie, jako jedyny zintegrował pracowników i właścicieli polskich firm budowlanych. Pokazał, że warto działać w grupie i się jednoczyć, pomagać i wspierać aby osiagnąć wspólny sukces. Organizowane przez niego i jego firme wieczory dla przedstawicieli polskich firm budowlanych wpisały się na stałe w ich kalendarze. Treningi dla właścicieli firm, czas jaki im poświęca aby pokazać jak należy zarządzać firmą, spowodowały, iż Carol stał się ojcem, kolegą, doradcą, czasem ostatnią deską ratunku dla wielu polskich firm budowlanych w Amsterdamie i nie tylko Więcej…
Eric van Tilbeurgh Eric van Tilbeurgh jest człowiekiem, którego działalność i pasja pozwoliła na zrehabilitowanie polskich żołnierzy walczących w Holandii oraz na przyznanie im najwyższych holenderskich odznaczeń państwowych. Mimo, iż nie ma polskich korzeni, jako nastolatek zainteresował się losami polskich żołnierzy. Ich heroizm, duch walki i odwaga stała się dla niego inspiracją do poznania ich losów oraz gromadzenia eksponatów związanych z Polskimi Siłami Zbrojnymi na Zachodzie. Obecnie jest posiadaczem największej prywatnej kolekcji eksponatów związanych z 1 Samodzielną Brygadą Spadochronową generała Sosabowskiego. Więcej…	Franciszek Cornelis Konrad (Frans) Ruczynski Frans Ruczynski jest od 1997 roku przewodniczącym Muzeum imienia Generała Maczka. Na początku fundacja liczyła 3 osoby ale dzięki panu Fransowi urosła do ponad 50 wolontariuszy. Pan Ruczynski posiada wielką wiedzę o historii i o wkładzie polskich żołnierzy w walkach w trakcie II wojny światowej. Swoją wiedzę przekazuje z dużą werwą i w ten sposób motywuje innych i wzbudza zainteresowanie wielu osób sprawą polską. Ma wiele kontaktów w kręgu polskich weteranów, nie tylko w Holandii, ale również w Belgii, Francji i Wielkiej Brytanii. Jego sieć jest tak wielka, że ludzie z daleka, od Kanady do Polski z niej korzystają. Więcej…

Sponsorzy:

Kandydatami mogą być osoby prowadzące badania naukowe lub w inny sposób wnoszące wkład w rozwój nauki i techniki w Holandii, budujący pozytywny wizerunek polskiego wysokiego poziomu naukowego.

Mirosław Lech Kamiński Profesor Mirosław Lech Kamiński jest cenionym naukowcem oraz uznanym autorytetem w dziedzinie okrętownictwa, oceanotechniki i materiałoznawstwa. Jego osiągnięcia badawcze pozwoliły na wprowadzenie szeregu innowacyjnych metodologii oraz usprawnień wykorzystywanych przy produkcji i eksploatacji statków oraz konstrukcji morskich. Współtworzył oraz kierował wieloma projektami przemysłowymi mającymi na celu m.in. rozwiązanie problemu awaryjności statków wycieczkowych, ocenę ryzyka kolizyjności oraz usprawnienie systemów monitorujących wykrywalność zmęczenia konstrukcji statków. Więcej…

Sławomir Magala Profesor dr Sławomir Magala, wybitny socjolog i antropolog kultur, autor licznych publikacji w Polsce i na świecie, jest postacią znakomicie reprezentującą polski intelekt, naukę i kulturę w Holandii. Obecnie jest profesorem zarządzania miedzykulturowego i kieruje zakładem nauk o organizacji i zarzadzaniu zasobami ludzkimi Rotterdam School of Management Uniwersytetu Erazma w Rotterdamie. Prowadząc zajęcia i realizując projekty UE w Chinach, Indiach, Kazachstanie, Egipcie, Namibii oraz Nowym Sączu, opublikował “Kompetencje miedzykulturowa” (2005) oraz “The Management of Meaning in Organizations” (2009). Więcej…

Od 2003 do 2008 roku Konrad Rybka studiował w Instytucie Anglistyki i na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. W ramach wymiany międzynarodowej spędził rok na Uniwersytecie Amsterdamskim, gdzie specjalizował się w językoznawstwie i asystował przy projekcie dokumentującym zagrożony wymarciem język malajski na Sri Lance. Po skończeniu studiów w Polsce, Konrad przeprowadził się do Amsterdamu, by dalej studiować lingwistykę i kontynuować prace nad mało zbadanymi i zagrożonymi wymarciem językami. W 2008 roku Konrad pracował w Instytucie Maksa Plancka w Nijmegen, gdzie zajmował się technicznym wsparciem projektów dokumentujących takie języki. W trakcie studiów językoznawczych w Amsterdamie, Konrad wyjechał do Surinamu, gdzie rozpoczął badania nad Lokono – niepiśmiennym językiem indiańskim, którym dziś włada tylko garstka starszych mieszkańców indiańskich wiosek w surinamskiej dżungli. Po ukończeniu studiów Konrad zdobył grant Unii Europejskiej na współpracę z Lokono organizacją w Gujanie Francuskiej, której celem było prowadzenie dalszych badań oraz standaryzacja i popularyzacja piśmiennictwa wśród Lokono. W 2013 roku, wspierany przez Stowarzyszenie ds. Wymierających Języków na Uniwersytecie w Kolonii, Konrad opublikował i rozdystrybuował darmową książkę, popularyzującą nowe standardy ortograficzne Lokono w Surinamie. W 2011 roku interdyscyplinarny projekt doktorancki realizowany pod kierownictwem Konrada otrzymał wsparcie od Niderlandzkiej Organizacji ds. Badań Naukowych. W ramach prowadzonych obecnie badań Konrad zgłębia, w jaki sposób Indianie Lokono postrzegają krajobraz, który ich otacza, i jak zakodowany jest on w ich języku. Konrad współpracuje także z Uniwersytetem w Lund w Szwecji, gdzie jest członkiem projektu Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych, którego celem jest porównanie roli, jaką odgrywa krajobraz w różnych kulturach i językach świata. W ramach tej współpracy Konrad prowadził także badania wśród Indian Wayuu, żyjących w pustynnych częściach Kolumbii. Konrad współpracuje również aktywnie z Indianami Lokono mieszkającymi w Holandii. W 2014 roku zorganizował kurs języka Lokono dla mieszkających w Amsterdamie Indian, urodzonych w pokoleniu, które nie zna już swojego rdzennego języka. Kurs został sfilmowany i opublikowany w Internecie, co pozwoliło udostępnić go innym zainteresowanym oraz unaocznić obecność Indian Lokono w holenderskim społeczeństwie.

Konrad jest przedsiębiorczym i zdeterminowanym polskim językoznawcą. Pomimo młodego wieku ma na koncie liczne wyprawy badawcze do Ameryki Południowej, współpracę w międzynarodowych zespołach naukowych i coraz dłuższą listę publikacji. Konrad sam wyznacza sobie cele i znajduje sposoby, by je realizować, o czym dobitnie świadczy lista powiązanych ze sobą projektów, w których brał udział. Konrad odnosi sukcesy na polu naukowym, ale jego praca ma również bardzo ważny wymiar społeczny. Aktywnie działa na rzecz społeczności Indian Lokono w Surinamie i w Holandii, organizując i wspierając projekty mające na celu zarówno ochronę i promowanie ich kulturowego i językowego dorobku, jak i integrację Indian Lokono w społeczeństwie surinamskim i holenderskim. Konrad jest przykładem Polaka, który wyróżnia się nie tylko osiągnieciami, ale również wyborem niekonwencjonalnej i bezkompromisowej ścieżki życiowej.

Urodzona w 1952 roku w Gdańsku. W Bredzie mieszka od 30 lat. Od początku formowania życia w nowej rzeczywistości jej pragnieniem było zachowanie łączności ze swoja ojczyzną, kontakt z rodakami w Holandii oraz zbliżanie Polski mieszkańcom kraju, do którego wyemigrowała.

Więcej…

Leida van Grootveld ma 64 lata. Od 44 lat jest mężatką, z mężem Pietem mieszka w Schiedamie. Mają dwóch synów i synowe oraz czworo wnucząt.
Swoją karierę zawodową rozpoczęła działalnością na rzecz kobiet (projekty wspierające emancypację) w Schiedamie. Wspólna działalność z ludźmi i na rzecz ludzi była bodźcem, który zadecydował o podjęciu przez nią pracy w sektorze społecznym. Na całej swojej drodze zawodowej współpracowała z ludźmi pochodzącymi z przeróżnych kultur. Pomimo tego, że w 60 roku życia przeszła oficjalnie na emeryturę, cigle jeszcze przychodzi kilka dni w tygodniu do pracy w Stichting Welzijn w Schiedamie.
Leida van Grootveld jest koordynatorką i najbardziej zaangażowaną osobą projektu "Moelandersprojekt". Projekt ten (Moelanders – czyli Europejczycy ze środkowej i wschodniej Europy) promujący integrację, umożliwia wsparcie nowo przybyłym mieszkańcom, tak aby mogli poczuć się mile widzianymi w Holandii. Zdecydowanie największą grupą narodowościową objetą tym projektem są Polacy. Ze względu na pełnioną funkcję, ale również, a może głównie ze względu na wielkie zaangażowanie w to co robi, wkład Leidy van Grootveld w sprawę Polaków w Schiedamie, jest ogromny.
O statnich latach przybyło do Holandii wielu naszych obywateli w poszukiwaniu pracy, a spora ich część zamieszkała w dzielnicy Schiedam-Oost. Sygnały oraz pytania płynące zarówno z holenderskiej, jak i polskiej strony były i są nadal są dla Leidy bezpośrednim bodźcem do działań. Mimo bariery językowej udaje jej się najczęściej szybko wyjaśnić daną sytuację. W ramach działań wspierających integracyję i szeroko pojętą partycypację podjęto i rozwinięto z jej inicjatywy szereg aktywności skierowanych do polskiej grupy.
Oczywistym jest, że aby wzajemna komunikacja stała się możliwa wielkie znaczenie ma opanowanie języka niderlandzkiego przynajmniej na podstawowym poziomie. Leida ocenia Polaków jako bardzo ciężko pracujących i ambitnych ludzi. Docenia niezmiernie to, że pomimo wielu zajęć i wypełnionego po brzegi dnia, Polacy przychodzą wieczorami – często zmęczeni po długim dniu pracy – na kursy językowe. Liczba chętnych do nauki języka niderlandzkiego stale wzrasta. Pod fachowa opieką oraz na bardzo dogodnych warunkach, jakie zostały stworzone, Polacy mogą w Wijkcentrum Oost uczestniczyć w kursach niderlandzkiego. Na podkreślenie zasługuje to, że na kursy przyjmowane są również osoby spoza Schiedamu, mimo że działalność ośrodka skierowana jest z założenia na ludność lokalną.
Leida pracuje również intensywnie nad poprawą wzajemnego zrozumienia między Polakami i Holandrami. Chęć zniesienia lub chociażby zmniejszenia wzajemnego niezrozumienia stało się podstawą do zorganizowania licznych spotkań informacyjnych. Organizowane są one przy współpracy z innymi organizacjami, głównie z obszarów mieszkalnictwa i lokalnych struktur społecznych, w obecności polskiego tłumacza, zarówno na poziomie konsultacji ulicznych, jak i w domu osiedlowym. Rónież współpraca ze związakami zawodowymi FNV zaowocowała regularnymi spotkaniami informacyjnymi z zakresu prawa pracy i układów zbiorowych. Polacy zasięgają też chętnie rady w punkcie konsultacyjnym FNV, gdyż w punkcie obecny jest polski tłumacz. Mogą też i korzystają z innych form pomocy. W budynku Wijkcentrum dzielnicy Oost można wypełnić urzędowe dokumenty i formularze czy np. skorzystać z poradnictwa dotyczących umów najmu na mieszkania. Wiadomym jest, że nowo przybyli Polacy mają czasem problemy z odnalezieniem potrzebnych im informacji urzędowych. Leida jest dumna z polskiej broszury informacyjnej (pierwsze egzemplarze zostały wręczone w obecności polskiego konsula pana Leszka Rowickiego), która powstała dzięki gminie Schiedam oraz wkładu pracowników SWS i polskiego tłumacza. Wydanie broszury w języku polskim zostało bardzo dobrze przyjęte przez polską społeczność Schiedamu. Dzięki niej łatwiej jest dotrzeć do potrzebnych, istotnych dla życia w Schiedamie, informacji.
Pod kierownictwem Leidy przygotowano w Schiedamie również szereg innych aktywności kierowanych do polskiej grupy. Należą do nich np. spotkania polskich mam „Mamy informują mamy – MIM" czy spotkania informacyje dotyczące systemu opieki prenatalnej, a nawet krótki kurs po polsku na temat zdrowia i zdrowej ciąży. Polki zapraszane są również na spotkania z paniami innych narodowości, np. z okazji dnia kobiet, dnia dialogu, spotkania pod nazwą „Język i temat".
Leida przygotowuje kolejne projekty. W tej chwili poszukuje subsydiów na tzw. studiowanie domowe. Przystępujący do niego Polacy będą w posiadaniu materiałów do samodzielnej nauki j.niederlandzkiego, jednakże będą jednocześnie pod opieką tzw. opiekuna. Dzięki projektowi większa liczba chętnych, będzie mogła rozpocząć naukę języka.
Leida podkreśla bardzo znaczenie powstania współpracy między SWS Schiedam a polskimi organizacjami. Wzajemna pomoc oraz wspólna organizacja takich przedsięwzięć jak chociażby WOŚP, turniej piłkarski poprzedzający EURO2012 (imprezy zaproponowane przez Polaków), czy dzień dzialogu lub święto osiedlowe (imprezy zaproponowane przez Holendrów) przynoszą wymierne korzyści wszystkim stronom. A Leida mówi o nas z uznaniem „Zawsze są gotowi" i podkreśla wagę tej „pełnowartościowej współpracy".
Schiedamczycy potrafią wykorzystać nasze polskie doświadczenia. Wijkcentrum Oost ogłosił w tym roku wybory "Kanjer van Oost 2012" ("Wspaniały z Oost 2012") , całkowicie wzorowane na naszym Polonusie. Wybory te mają (póki co) zasięg lokalny, niemniej jednak cieszy, że to własnie polska impreza posłużyła za wzór.
Leida van Grootveld z pełnym zaangażowaniem oddaje się pracy poświęconej ludziom, którzy przyjeżdżając do Holandii mają swoje oczekiwania i wyobrażenia . Z racji pełnienia swojej funkcji, ale nie mniej całkiem prywatnie, troszczy się o to, aby Polacy w Schiedamie i okolicach otrzymali pomoc, ktróra im się należy.
Pomimo tego, że Leida nie była nigdy w Polsce, wie z rozmów, lektury i ekspozycji, że Polska jest pięknym krajem i okazuje rzeczywiste zainteresowanie tym, co sie u nas dzieje. Poproszona o zgodę na kandydowanie do tytułu Honorowego Polonusa, nie chciała początkowo się zgodzić, nie widząc nic wielkiego w swojej pracy. W końcu stwierdziła : "Czuję się zaszczycona złożeniem mi propozycji udziału w wyborach Polonus2012".

Małgorzata Munzer jest absolwentką wydziału filologii orientalnej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie a także studiów podyplomowych o kierunku zarządzanie. Po ukończeniu studiów doświadczenie zawodowe zdobywała pracując jako konsultant przy projektach unijnych oraz w funkcji business development w Polsce, Rosji oraz Czechach. Następnie przez kilka lat zajmowała stanowisko w dziale marketingu pracując dla międzynarodowej firmy FMCG w Warszawie.
Od siedmiu lat mieszka w Holandii. Jest matką trzech synów ( 11 lat, bliźnięta 8 lat) i to między innymi dzieci oraz ich potrzeby zainspirowały ją do założenia księgarni dziecięcej. Pomocnym okazał się program dla kobiet rozpoczynających działalność gospodarczą w Międzynarodowym Centrum Kobiet „Jasmin" sponsorowany przez Gminę Groningen, do którego się zakwalifikowała. Owocem była księgarnia, która działa od czterech lat, a dzięki współpracy ze Szkolnym Punktem Konsultacyjnym przy Ambasadzie RP w Hadze oraz Szkolnym Punktem Konsultacyjnym w Antwerpii, instytucjami polonijnymi i sklepami polskimi stopniowo zyskuje większe grono stałych klientów w Holandii i Belgii.
Małgorzata Munzer jest członkiem jury Korespondencyjnego Klubu Młodej Polonii, który powstał z inicjatywy pisarki Anety Noworytej w celu promocji polskiej literatury wśród dzieci i młodzieży emigracyjnej. Swój czas stara się dzielić między rodzinę, przyjaciół a także działalność charytatywną, która, jak uważa, jest wspaniałą okazją dania pozytywnego przykładu swojej postawy wobec osób potrzebujących pomocy. Dlatego też wspiera akcję Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Jest założycielką sztabu w Holandii, ktory od dwóch lat we wspólpracy z Niderlandzko-Polskim Centrum Kultury w R-R , Domem Polskim w Amsterdamie oraz licznymi wolontariuszami z sukcesem przekazuje zgromadzone pieniądze na rzecz chorych dzieci w Polsce.

Malgorzata Munzer od czterech lat jest właścicielką pierwszej księgarni polonijnej w Holandii „Kapitan Polek". Osobą, która z powodzeniem połączyła swoją pasję do książek z misją propagowania polskiej literatury wśród Polonii w dobrze rozwijajacym sie biznesie, jakim jest ksiegarnia internetowa. Szczególnym sentymentem i zainteresowaniem darzy dzieci, które znajdując się w obcym środowisku niejednokrotnie szybko tracą kontakt z językiem polskim, literaturą i kulturą ojczystą. Księgarnia powstała głównie z myślą o nich ale szybko rozszerzyła asortyment o książki językowe oraz pozycje dla dorosłych. Teraz jest miejscem, gdzie każdy rodak może uzyskać informacje o nowościach na polskim rynku wydawniczym, poradę oraz w szybkim terminie i za bardzo przystepna cene, zakupić interesujące pozycje.
Zadowoleni klienci przynoszą Małgorzacie sporo satysfakcji. To z myślą o nich postanowiła organizować kiermasze w szkołach oraz na imprezach polonijnych. Od 2009 roku regularnie promuje nowości książkowe podczas „Wierszowiska"- Festiwalu Polskiej Poezji dla dzieci , imprezy organizowanej przez Forum Szkół Polskich w Holandii. W październiku bieżącego roku Małgorzata Munzer została zaproszona do współorganizacji polskiego stoiska na dorocznej imprezie z okazji zakończenia Niderlandzkiego Tygodnia Książki Dziecięcej – Kinderboekenweek 2012 w Hadze. Jest to wspaniała okazja aby zaprezentować i przybliżyć także Holendrom wartościowe i przepięknie wydane pozycje polskiej literatury dziecięcej.
Księgarnia „Kapitan Polek" stała się nieodłącznym elementem wielu imprez polonijnych na terenie Królestwa Niderlandów, na terenie Belgii oraz Niemiec. Stoiska przygotowywane starannie przez Małgosię Munzer przyciągają zawsze nie tylko wielu młodych czytelników, ich rodzicowi czy opiekunów ale i ciekawych polskiej literatury Holendrów. Forum Polskich Szkol w Holandii chciałoby zgłosić kandydaturę Małgorzaty Munzer w kategorii Biznes ponieważ uważamy, iż w idealny sposób łączy sukces działalności gospodarczej z piękną ideą popularyzacji polskiej literatury.

Marcin Sieroń urodzony w Oleśnicy. Od 5 roku życia gra w piłkę nożną, na pierwszy trening zaprowadził go ojciec. Dzięki dobrej grze otrzymał propozycję gry w drugoligowym klubie KS Gawin, gdzie grał półtora roku. Przed nim była perspektywa grania w polaskiej extraklasie, co uniemożliwiła poważna kontuzja. Mimo przeciwności losu jego życie ciągle kręciło się wokół sportu.
Z chwilą podjęcia decyzji o emigracji planował również stworzenie polskiej drużyny piłkarskiej w Holandii. Realia spotkane na obczyźnie zmobilizowały go do stworzenia właśnie przez sport przekazu polskiej kultury. W roku 2010 z pomocą Polskiej Parafii w Bredzie stworzył polska drużynę piłki nożnej: Białe Orły, obecnie jest jej trenerem. Nazwa nawiązuje do polskich symboli narodowych, ale jest również hołdem dla jego największego autorytetu - Kazimierza Górskiego i słynnych Orłów Górskiego. Obecnie istnieją dwie drużyny: Białe Orly i White Eagles.
Potrzebe wyrażenia swojego pochodzenia oraz ogromny talent organizatorski popchnęły go do kolejnego kroku. W roku 2011 organizuje wraz z innymi działaczami Polonijnymi w Bredzie i Tilburgu pierwsze wydarzenie sportowo-kulturalne, turniej piłkarski “The Summer Cup” w którym brało udział około 400 Polaków. Doroczna impreza rozrosła się do największej tego typu imprezy polonijnej w Holandii w której biorą udział zarówno Polacy jak i ich znajomi i przyjaciele. Odbywa sie na boiskach gminy Tilburg. Turniej Summer Cup 2014 otrzymał wsparcie ze strony Ambasady Polskiej w Hadze, jak i najważniejszych polonijnych mediów oraz od wielu strategicznych sponsorów i partnerów. W samych rozgrywkach wystąpiły 42 polskie oraz mieszane drużyny piłkarskie z Holandii, Belgii i Niemiec a dopingowała im rekordowa, wielonarodowa publiczność: ponad 1000 osób.

Marcin Sieroń kieruje się uniwersalnymi wartościami, a jego sportowa pasja przerodziła się w ogromny sukces. Dzięki jego inicjatywie i samozaparciu powstała nietuzinkowa impreza oraz drużyna piłkarska. Jego idea zjednoczenia i zgromadzenia polskiej społeczności w Holandii stała się rzeczywistością dzięki dużej determinacji i talentowi organizatorskiemu Marcina Sieronia! Swój związek z Polską kultywuje za pomocą sportu co jest doskonałym sposobem na hołdowanie polskości za granicą. Faktem jest, że Marcin z powodzeniem przyczynia się do ukazania wysokiego poziomu polskiej kultury oraz opracowuje i przekazuje coraz bardziej nowatorskie sposoby jej promowania. Marcin podjął się wielkiego wyzwania: organizacji imprezy zbliżającej narody. Imprezy mającej na celu integrację oraz poznawanie siebie nawzajem, ukazywanie z bliska Polakom Holandii, a Holendrom Polski. Można jednoznacznie stwierdzić, iż w 2014 roku ten cel został osiągnięty!

Maria Diduch-Dąbkowska, polska artystka, wystawia w muzeach, galeriach, gmachach publicznych, wydaje katalogi, prowadzi warsztaty ale przede wszystkim tworzy. Nazywana przez środowisko „papierową tygrysicą" a jej prace „papierową poezją" sama nazywa swoją twórczość „malowaniem papierem". Od lat 80. jest wizytówką Polski i Polaków w Holandii, ambasadorką polskiej sztuki i łącznikiem środowisk artystycznych obu krajów. W roku 1998, z jej inicjatywy i przy współpracy z Ambasadą RP w Hadze, została przeniesiona Wystawa Polskiej Sztuki Ksiażki i Ilustracji do Holandii, gdzie odbyły sie dwie jej prezentacje, w Centraal Bibliotheek w Hadze oraz w Grafisch Museum w Groningen.
Urodziła się w 1947 roku, w Łodzi. Jest absolwentką ASP im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi, studia ukończyła w 1973 roku uzyskując dyplom cum laude i w tym samym roku wyjechała do Holandii, gdzie bez wsparcia środowiska i bez subsydiów, rozpoczęła swoją karierę artystyczną od twórczości w dziedzinie malarstwa i rysunku. W latach 80. i 90. realizowała prace w różnych gatunkach i technikach malarskich poszerzając swój warsztat twórczy aż po doświadczenia z ręcznie czerpanym papierem oraz różnorodnymi rodzajami włókien. Artystka od 20 lat pracuje we własnej, unikatowej technice, w której podstawowym medium jest ręcznie czerpany papier. Początkowo tworzyła z niego dwuwymiarowe kompozycje, nastepnie przestrzenne instalacje imitujące materiał koronki a także obiekty i książki artystyczne.
Maria Diduch, jako polska artystka mieszkająca w Holandii, brała udział w ponad 150 wystawach w całej Europie prezentujących sztukę papieru, tkaninę unikatową, sztukę książki i malarstwo. Od lat jest członkiem zawodowego zwiazku artystów Geldrii- GBK oraz międzynarodowej grupy artystów IAPMA (International Association of Hand Paparmakers and Paper Artist). Prace jej zyskały szerokie uznanie publicznosci i krytyków sztuki, chętnie są pokazywane na międzynarodowych wystawach i kwalifikowane do konkursów Sztuki Współczesnej, na których często uzyskują nominacje i liczne nagrody. Największy sukces przyniosły jej instalacje a ukoronowaniem wieloletniej pracy jest nagroda za instalacje „Lekkosc Bytu" – Grand Prix Krolowej Fabioli na X Międzynarodowym Biennale Sztuki Koronki w Brukseli w 2002 roku.
W pracach Marii Diduch odnajdziemy to, co dla Polaków najcenniejsze. Od muzyki Chopina (udział w wystawach „A papier na którym Ci piszę jest z Reinerz", „Fryderyk Chopin w Dusznikach Zdroju", oraz „Papierowy Szlak" w Fundacji Miedzynarodowych Festiwali Chopinowskich w Dusznikach Zdroju) poprzez poezję Wisławy Szymborskiej (seria książek artystycznych „Widok z ziarnkiem piasku" zawierających tłumaczone na niderlandzki cytaty z wierszy poetki), po polski krajobraz w pejzażach (w tym serie pejzaży „chopinowskich" inspirowane muzyką tego wybitnego Polaka). W innych pracach odnajdziemy pejzaże holenderskie („Tussen Rijn en Waal", „Wiosna w Lent" i „Pocztowki z Amsterdamu") a nawet Euro 2012.
Maria Diduch jest członkiem organizacji polonijnych PNKV i STEP, wiele lat wspołpracowała z Fundacją Chopin-Szymanowski biorąc udział w programach „Arte Sintesie" propagujących polską muzykę, chętnie wspiera swoim nazwiskiem polskie inicjatywy i polskie wydarzenia kulturalne na terenie Holandii (loga, ilustracje, sponsor w loteriach, udział w wystawach). Brała udział w wystawie „Polscy Artyści w Holandii" – Galerie First Class Art, Cappelle aan den IJssel – 2012, zorganizowanej w ramach poprawy wizerunku Polaków w Holandii. Z okazji Polskiej Prezydencji w UE w roku 2011, brała udział w wystawie „Polska Sztuka Współczesna" w Galerie Sous Terre w Aalsmeer prezentując swoje najnowsze prace. W roku 2009, na zwiększone zainteresowanie środowiskiem polskim odpowiedziała biorąc udział w ekspozycji KCA (Stichting Kunst en Cultuur Aalsmeer) „Polen in de Polder" uzupełniając swoimi pracami reportaż fotografika –dokumentalisty Lisbeth Dingemans. Co roku latem wyjeżdża do Dusznik Zdroju, gdzie pracuje w młynie papierniczym, siedzibie Muzeum Papiernictwa. Od 12 lat artystka bierze udział w obchodach Święta Papieru w Dusznikach Zdroju, a w tym roku Muzeum Papiernictwa szczególnie uhonorowalo ją za jej dorobek twórczy i wieloletnią współpracę organizując wystawę jej prac pt. „Wewnętrzny ład przestrzeni" do ktorej wydało obszernie ilustowany katalog.
Jest członkiem Stichting Vrouwe Udasingel w Lent i co roku bierze udziałw ekspozycjach „Uda Exposed" i „Lingew'Art" w Huissen. W 2012 wzieła tez udział w 3 Międzynarodowym Triennale Flagi w Szomhathely (H), Gallery of Szombathely. Współpracuje z Cultureel Platform Lingewaard (program kulturalny dla szkół podstawowych). Od 25 lat prowadzi w swojej pracowni w Huissen warsztaty i całoroczne kursy rysunku i malarstwa dla doroslych i młodzieży.
Jej prace zakupiły muzea, galerie, biblioteki, instytucje państwowe (m.in. Uniwersytet Radboud w Nijmegen, Szpital CWZ w Nijmegen, Gemeente Sint Michels Gestels, SER,) oraz osoby prywatne.

Uzasadnienie:

Rok 2012 nie był zbyt łaskawy dla Polaków mieszkających w Holandii. Szerokim echem w Europie odbiły sie populistyczne poglądy niektórych holenderskich polityków, niesprawiedliwe oceny, skróty myślowe i próby generalizowania, z którymi trudno było polemizować. Zostało podjętych szereg incjatyw mających na celu poprawę wizerunku Polaków, pokazanie w Polakach tego, czego nie dostrzegano, zwrócenie uwagi na nasz wkład w życie Holendrow i Holandii. Szczególnie istotna stała sie wtedy obecność osób, które nie tylko w sposób niepodważalny budują prestiż Polski ale i aktywnie wpływają na kształtowanie się opinii holenderskiej społeczności a w szczególności tej grupy, która dopiero kształtuje swoją osobowość i swoje poglądy o tym co polskie – młodych osób.
Zrozumieliśmy jak ważne jest tworzenie pozytywnego obrazu polskości na co dzień, możliwość docierania do różnych grup społecznych w Holandii i uświadamiania im kim jesteśmy. Potężnym orężem w takiej edukacji jest sztuka, a zwłaszcza niewerbalna, dobro szczególnego rodzaju, ponadczasowe, ponadjednostkowe i przynoszące pożytek ogółowi, integrujace, ale pozwalające zachować tożsamość kulturową. Lew Tołstoj określa to słowami "Działanie sztuki polega na zdolności ludzi do zarażania się uczuciami innych". Kontakty ze sztuką zmuszają do refleksji, do zastanowienia się nad sobą i nad życiem.

Prace Marii Diduch są bardzo lekkie, kobiece, liryczne, pastelowe i radosne. Świetnie odbierane przez koneserów, znawców sztuki (nagrody, publikacje prasowe, publikacje w katalogach) jak i przypadkowego odbiorcę (wystawy, muzea, galerie, uniwersytety, urzedy, szpitale, domy prywatne). Prowadzone przez nią kursy i warsztaty uczą młodych Holendrów i zarażają wrażliwoscią słowiańskiej duszy, podkreślają polskość. W jej twórczości odnajdziemy odzwierciedlenie ważnych dla Polski wydarzeń, w jej dzialalności zaangażowanie w cenne polskie inicjatywy na terenie Holandii i poza nią. Fakt, że poprzez swoje prace jest obecna w wielu miejscach jednocześnie, zwielokrotnia siłę oddziaływania, pomnaża wysiłki, by przykłady wyjątkowych Polaków w Holandii było widać, by przy ich pomocy zaznajamiać Holendrów z polskością i uczyć kim jesteśmy.

Prywatnie jest żoną Polaka, muzyka pracującego przez wiele lat w orkiestrze symfonicznej, matką dwóch, świetnie wykształconych synów, zatrudnionych w dużych firmach holenderskich. Stanowią wzór rodziny cieszącej się uznaniem i szacunkiem. Waga dorobku Marii Diduch, pozycja w Europie i świecie, rozpoznawalność , oryginalność i specyfika jej prac, niekwestionowany patriotyzm, gotowość do współpracy i pomocy, ale i umiejętności integracji kultur a przede wszystkim rozmiar siły oddziaływania sprawia, że jest Polonusem na miarę roku 2012. Doceńmy to.

Jak przyjemnie jest, surfujac po internecie, przeczytać zdanie:
"25 maart 2012 is de gelukkige dag geweest wanneer ik mevrouw Diduch heb ontmoet in Lent.
Tijdens Expositie Uda Galerie.
http://catharina-eva.blogspot.nl/

P.S.
Ze względu na rozmiar dorobku Marii Diduch nie byliśmy w stanie wymienić wszystkich, ważnych dla konkursu wydarzeń, publikacji, inicjatyw. Uzupełnienia znajdą Państwo w przesłanym materiale – katalogu i kopiach publikacji prasowych oraz na jej własnej stronie internetowej www.mariadiduch.com

Miłosz Krasowski, urodzony w Kaliszu, większość lat życia spędził we Wrocławiu gdzie z wyróżnieniem ukończył szkołę podstawową, gimnazjum i liceum. Od 2011 do 2012 roku studiował International Business and Management Studies na Hanze Hogeschool w Groningen, gdzie ze względu na bardzo dobre wyniki w nauce przeniósł się na Rijksuniversiteit Groningen na kierunek Economics and Business Economics. Nadal odnosi bardzo dobre wyniki w nauce, potwierdza to uzyskanie jednej z najwyższej średniej oceny na kierunku. Miłosz jak na swój młody wiek (22 lata) ma już w Holandii spore osiągnięcia tak w nauce jak i w innych dziedzinach. Od samego początku studiów w Holandii aktywnie działa na rzecz polepszenia opinii o Polsce i Polakach poprzez regularne organizowanie wymian studenckich i goszczenie holenderskich studentów w Polsce (wywiad z jednym z nich: http://linktopoland.com/en/foreign-eyes-on-poland-thijmen-from-the-netherlands/).

Ponadto aktywnie działa w kierunku rozpowszechniania wiedzy i zwiększenia zainteresowania Holendrów Polską i Europą Środkowo-Wschodnią poprzez publikacje w gazetach (np. „The Crimean Annexation- a repeating history” : http://issuu.com/honoursreview/docs/honoursreview_issue3_issuu).

Jego ostatnim najwiekszym osiągnięciem było odegranie dużej roli przy powstaniu nowego połączenia lotniczego z Groningen do Gdańska. Jest to nowe połączenie lotnicze pomiędzy Polską i północną Holandią, regionu, który do tej pory nie miał żadnych takich połączeń. Decyzja taka została podjęta na podstawie raportu jego autorstwa stworzonego przy współpracy z lotniskiem w Groningen i wieloma ludźmi ze społeczności polskiej w Holandii. To połączenie ułatwi podróżowanie wielu tysiącom Polakom w Holandii.

Monika Stępień ma 30 lat, pochodzi z Legionowa spod Warszawy i jest absolwentką filologi angielskiej.
Do Holandii przyjechała w 2009 roku. Z początku nie mogła znaleźć dla siebie miejsca, a praca poniżej kwalifikacji nie była dla niej żadnym wyjściem. Jeszcze w tym samym roku postanowiła założyc własną firmę o nazwie Unique Performance. Działalność firmy z początku oparta jedynie na organizacji sesji zdjęciowych pozwoliła na rozpoznawalność nie tylko wśrόd Polakόw. Od roku firma nie inwestuje już w reklamę, a mimo to wciaż nie narzeka na brak klientόw.

W 2011 Monika Stępień po raz pierwszy zorganizowała wybory Miss Poland in Holland. Był to pierwszy event takich rozmiarόw, jaki Monika kiedykolwiek samodzielnie zorganizowała. Recenzje jakie zebrało to wydarzenie okazały sie nadspodziewanie pozytywne dlatego kolejne
wybory nie mogły być porażką. W czerwcu 2012 roku, zgodnie z prognozami, wybory poszerzyły horyzonty o Belgie i Luxemburg. Jako organizator konkursu Miss Poland in Benelux, Monika konsekwentnie realizuje wizję pokazania nas - Polakόw w atrakcyjnym świetle. Atrakcyjnym, pieknym ale nie tylko. Kandydatki biorące udział w konkursie to rownież - a może przede wszystkim - kobiety przedsiębiorcze, inteligentne i wykształcone. Starannie dobierając finalistki Monika zawsze sumiennie zaznacza, że uroda nie jest jedyną karta przetargową. Ponieważ wydarzenie to jest co roku szeroko komentowane przez holenderskie media - można pokusić się o stwierdzenie, że Monika opiera swoją działalność niemal wyłącznie na kreowaniu wizerunku Polski w niderlandzkich oczach. Corocznie ukazuje się kilkanaście artykułόw dotyczących wyborόw (Volkskrant, Metro, Haagse Dagblad, Utrechtse Dagblad, Amsterdamse Dagblad, nrc.nl) i najczęściej są to słowa uznania i pochwała pomysłu, jakim jest zorganizowanie konkursu. Laureatka konkursu Miss Poland in Benelux, Joanna Gładysz, w grudniu tego roku będzie reprezentowała Polonię Beneluxu w finałach wyborόw Miss Polski 2012.
Wiecej informacji na stronie www.misspoland.nl

Zgłoszenie przez Organizację, Związek lub Stowarzyszenie

Dane zgłaszającej organizacji:

Pełna nazwa organizacji *

Adres *

Kod pocztowy *

Miejscowość *

Numer KvK *

Zarząd popiera kandydaturę *

Dane zgłaszającego:

Nazwisko *

Funkcja *

Telefon *

Numer paszportu *

Email *

Nazwiska, adresy e-mail i telefony członków zarządu *

Dane kandydata:

Zgoda kandydata na branie udziału w wyborach Polaka Roku *

Nazwisko kandydata *

Adres *

Kod pocztowy *

Miejscowość *

Email *

Kategoria * Biznes Kultura Nauka i Technika Młody Polak Sukcesu Honorowy Polonus

Krótka notka biograficzna *

Uzasadnienie *

Krótka biografia w języku holenderskim *

Uzasadnienie zgłoszenia w języku holenderskim *

Wyślij zgłoszenie

Zgłoszenie

Zgłaszający zwycięzca ubiegłej edycji:

Nazwisko *

Funkcja *

Telefon *

Numer paszportu *

Email *

Dane kandydata:

Zgoda kandydata na branie udziału w wyborach Polaka Roku *

Nazwisko kandydata *

Adres *

Kod pocztowy *

Miejscowość *

Email *

Kategoria * Biznes Kultura Nauka i Technika Młody Polak Sukcesu Honorowy Polonus

Krótka notka biograficzna *

Uzasadnienie *

Krótka biografia w języku holenderskim *

Uzasadnienie zgłoszenia w języku holenderskim *

Wyślij zgłoszenie

 

Paweł Rosalski (1979) – lektor, tłumacz, założyciel i właściciel szkoły języka niderlandzkiego UTP. Absolwent Wyższej Szkoły Języków Obcych w Poznaniu (2008). Z wykształcenia filolog germański, z zamiłowania pasjonat języka i kultury niderlandzkiej. Autor podręczników do nauki języka niderlandzkiego. Od 2010 prowadzi z sukcesem szkołę niderlandzkiego UTP oraz współpracuje z instytucjami i firmami w zakresie nauki języka niderlandzkiego dla obcokrajowców. Aktywnie zaangażowany w działalność społeczną. W roku 2011 otrzymał wspólnie z klubem sportowym MVC’19 Maasbree nagrodę dla inicjatywy wolontaryjnej w konkursie na najlepsze inicjatywy społeczne w kategorii „Integracja“ za projekt „Polen willen door voetbal integreren“. Konkurs organizowany był przez Provinciale Ondersteuning Vrijwilligerswerk Limburg wspólnie z władzami prowincji Limburgia. Prywatnie tata 15 miesięcznej Lenki.

Paweł Rosalski jest osobą, której działalność oraz styl pracy warto zauważyć i docenić. Przemawiają za tym następujące argumenty: Paweł Rosalski jest profesjonalistą. Jest założycielem, właścicielem i lektorem szkoły UTP. Oferta szkoły adresowana jest do Polaków chcących poznać język niderlandzki. W praktyce są to najczęściej młodzi imigranci, którzy przyjechali do Holandii w celach zarobkowych. Oferta szkoły jest bardzo przemyślna – zarówno treści, jak i rozwiązania organizacyjne są tak dobrane, aby jak najpełniej sprzyjały uczeniu się. Lektorzy znają potrzeby kursantów, starają się pomóc w zrozumieniu zawiłości języka niderlandzkiego, ale także – co jest niezwykle istotne – pomagają zrozumieć miejscową kulturę i zwyczaje. Zajęcia są bardzo praktyczne, a realizowane tematy często dotyczą codziennych – zawodowych, rodzinnych i społecznych – doświadczeń uczestników zajęć. Szkoła to jednak nie tylko zajęcia. Paweł Rosalski opracował także własne podręczniki – repetytorium, słownik tematyczny, zbór zadań. Są to materiały, które w znacznym stopniu ułatwiają uczenie się. Warto też zauważyć profesjonaly i aktywnie moderowany profil na facebooku oraz stronę internetową. Szkoła UTP jest przykładem, że ... polskie jest dobre.

Paweł Rosalski stanowi inspirację dla wielu młodych polskich imigrantów. Jego droga do sukcesu nie tylko inspiruje, ale wyraźnie pokazuje, co jest potrzebne, aby ten skukces osiągnąć. Paweł Rosalski przyjechał do Holandii w roku 2003, jego celem było zarobienie pieniędzy na studia. Pracował w gospodarstwie rolnym i jednocześnie studiował filolgię germańską w Poznaniu. W tym samym czasie uczył się języka niderlandzkiego, wykorzystując wszystkie dostępne możliwości – kursy na VU-Venray, indywidualne lekcje, konwersacje z holenderskimi znajomymi. Znajomość języka potwierdził koniecznymi certyfikatami. Ukończenie studiów umożliwiło mu zdobycie kwalifikacji nauczycielskich uznawanych także w Holandii. To zaowocowało najpierw współpracą z UV-Venray, a następnie własną szkołą. Wydaje się, że była to prosta droga do sukcesu zawodowego. Jednak, jeśli weźmie się pod uwagę ile wysiłku i determinacji wymagało jednoczesne pracowanie w Holandii i studiowanie w Polsce, ścieżka ta wydaje się trudna i wymagająca szczególnego zaangażowania. Jest to ważne przesłanie dla tych, którzy sam wyjazd postrzegają jako przepustkę do lepszego życia. Jest to na pewno szansa, ale w jakim stopniu się ją wykorzysta zależy przede wszystkim od ciężkiej pracy, zaangażowania, determinacji, aktywności. Patrząc na drogę Pawła Rosalskiego można stwierdzić, że dzięki tym cechom jest tam, gdzie jest w wymiarze zawodowym i społecznym.

Paweł Rosalski dzieli się wiedzą, doświadczeniem i pozytywnym nastawieniem. To jest bardzo ważna cecha kandydata. Paweł Rosalski chętnie i aktywnie angażuje się w inicjatywy społeczne, których celem jest pomoc Polakom w integrowaniu się ze społecznością lokalną. Najbardziej jaskrawym dowodem tej działalności jest nagroda dla inicjatywy wolontaryjnej w konkursie na najlepsze inicjatywy społeczne w kategorii „Integracja“. Konkurs organizowany był przez Provinciale Ondersteuning Vrijwilligerswerk Limburg. Nagroda była za projekt „Polen willen door voetbalsport integreren‘‘., którego celem było powołanie polskiej drużyny piłki nożnej przy lokalnym klubie piłkarskim MVC-19 Maasbree. Warte docenienia jest jednak także codzienne zaangażowanie Pawła Rosalskiego w animowanie aktywności społecznej i kulturalnej Polaków. W ramach szkoły organizuje wyjścia do kina, na kręgle, wyjazdy do muzeów, na koncerty, w ciekawe miejsca. Na zajęcia zapraszani są także przedstawiciele społeczności lokalnej.

Działalność Pawła Rosalskiego potwierdza dwie ważne przesłanki. Pierwsza dotyczy tego, że jeśli chce się odnieść sukces, to konieczna jest praca, wytrwałość, zaangażowanie oraz dbanie o jakość i profesjonalizmn. Druga przesłanka dotyczy życia na emigracji. Na przykładzie Pawła Rosalskiego można zauważyć, że życie w Holandii to nie tylko szansa, ale także zadanie. Ta postawa pomogła mu odnieść sukces. Ta postawa także sprawia, że chętnie pomaga innym w drodze do ich osobistych, zawodowych i społecznych sukcesów w Holandii.

Piotr Długołęcki urodził się 24 września 1980 roku w Warszawie. W 2004 roku obronił tytuł magistra inżyniera na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej. Badania naukowe do swojej pracy magisterskiej wykonał w badawczym reaktorze jądrowym w Holandii na Uniwersytecie w Delft (Interfaculty Reactor Institute of Delft University of Technology). Badania te zostały zwieńczone w formie publikacji naukowej. W czerwcu 2005 roku Piotr rozpoczął studia doktoranckie w Grupie Technologii Membran Uniwersytetu w Twente oraz w Instytucie Technologii Wodnej Wetsus w Holandii. Prace badawcze podczas doktoratu były skupione na pozyskiwaniu energii odnawialnej z mieszania wody słonej z wodą słodką przy użyciu membran jonowymiennych. Podczas czterech lat doktoratu Piotr prezentował swoje badania na miedzynarodowych konferencjach i otrzymał szereg nagród związanych z jego zasługami jako naukowca i wynalazcy. Piotr obronił pracę doktorską pod koniec 2009 roku i od tego czasu pracuje jako R&D manager w innowacyjnej firmie Voltea (3-cia najbardziej kreatywna firma w Europie wg. CNBC Bussines). W tej firmie Piotr kieruje 8 osobową grupą bardzo zdolnych naukowców, w skład której wchodzą również Polacy. Ten utalentowany zespół przyczynił się do rozwoju technologii uzdatniania wody i wprowadzeniu pierwszego produktu (CapDi system) na rynek miedzynarodowy. Piotr podtrzymuje i rozwija współpracę z polskimi uniwersytetami (m.in. Politechnika Wrocławska) poprzez wspólne projekty badawcze oraz przyjmowanie polskich studentów i absolwentów na staże naukowe.

Piotr jest młodym energicznym naukowcem promującym wysoki poziom polskiej nauki nie tylko przez swoje naukowe osiągnięcia, docenione na całym świecie, ale również wspierając młodych zdolnych naukowców z Polski. Nawiązana współpraca pomiedzy polskimi uczelniami a holenderskimi instytutami, uniwersytetami i firmami przynosi wymierne korzyści obydwu stronom.
Celem Piotra jako naukowca jest połączenie badań naukowych z ich komercyjnym zastosowaniem. Szczegolną motywację do działania stanowią badania nad produkcją odnawialnej energii oraz uzdatnianiem wody pitnej przy użyciu nowatorskich procesów. Produkcja energii z odnawialnych źródeł oraz czysta woda pitna jest wyzwaniem na najbliższe dekady dla całej ludzkości. Piotr wykorzystuje wszystkie swoje talenty nie tylko nad fundamentalnym rozwojem nauki w tych kierunkach, lecz rownież jego ambicją jest wprowadzenie powyższych technologii w życie.
Piotr rozpoczął badania doktoranckie w Holenderskim Instytucie Technologii Wodnej Wetsus (www.wetsus.nl) we współpracy z Uniwersytetem w Twente. Podczas doktoratu napisał 5 naukowych publikacji jako pierwszy autor, które zostały opublikowane w znaczących czasopismach naukowych oraz był twórcą 2 patentów. Projekt badawczy Piotra miał i w dalszym ciagu ma duże znaczenie dla Holandii ze względu na jego praktyczne zastosowanie na tamie Afsluitdijk, która oddziela słodkowodny zbiornik IJsselmeer od Morza Północnego. Właśnie w tym miejscu ma powsta
pierwsza tego typu elektrownia na świecie. Na bazie tego projektu powstala firma (www.redstack.nl), której celem jest wprowadzenie tej technologii jako dostępny komercyjnie system generujący energię. Nawiązana podczas doktoratu wspołpraca z Politechniką Wrocławską zaowocowała dużym miedzynarodowym projektem Capmix (www.capmix.eu), w którym międzynarodowe grono naukowców pracuje nad pozyskiwaniem odnawialnej energii z rożnicy w zasoleniu wody. Podczas doktoratu Piotr był opiekunem studentów z Polski, którzy wnieśli duży wkład w prowadzone badania i są również współautorami publikacji naukowych. Piotr wygłosił wiele prezentacji na całym świecie i otrzymał szereg nagród za swoje osiągnięcia:
1. Marcel Mulder Price 2009 (prestiżowa nagroda otrzymana w Holandii za duży wkład w rozwój technologii) – załącznik nr 1 i nr 2.
2. North American Membrane Society Award 2009 – załącznik nr 3.
3. European Membrane Society 2010 – druga najlepsza publikacja 2010 roku.
4. Publikacja w holenderskiej gazecie NRC Handelsblad (17.11.2009) – załącznik nr 4.

Od 2009 roku Piotr pracuje nad nowatorską technologią oczyszczania wody w firmie Voltea (www.voltea.com), gdzie wraz z całym zespołem przyczynił się do sukcesu tej firmy na forum międzynarodowym:

1. CNBC Bussiness wytypowało Voltea jako trzecią najbardziej nowatorską firme w Europie.
www.cnbcmagazine.com/story/europes-25-most-creative-companies/1182/1/
2. W gazecie „Volkskrant" została nominowana jako najbardziej innowacyjna technologia w Holandii
www.voltea.com/downloads/news/Article%20Volkskrant%2027-12-2010.pdf
3. Voltea została nominowana do wielu innych nagród, które znajdują się w poniższym linku:
www.voltea.com/news/awards/

Lista publikacji
1. E. Raińska, M. Biziuk, P. Bode, P. Długołęcki, K. Astel, An evaluation of endemic exposure of citizens living in near a Gdańsk Phosphatic Fertilizer Plant, Polish Journal of Environmental Studies 16 (2007) 243‐250
2. P. Długołęcki, K. Nymeijer, S. Metz, M. Wessling, Current status of ion exchange membranes for power generation from salinity gradients, Journal of Membrane Science 319 (2008) 214‐222.
3. P. Długołęcki, A. Gambier, K. Nijmeijer, M. Wessling, The practical potential of reverse electrodialysis as process for sustainable energy generation, Environmental Science and Technology 43 (2009) 6888–6894.
4. P. Długołęcki, K. Nijmeijer, B. Anet, S.J. Metz, M. Wessling, Ion transport limitations in ion exchange membranes at low salt concentrations, Journal of Membrane Science 346 (2010) 163‐171.
5. P. Długołęcki, J. Dąbrowska, K. Nijmeijer, M. Wessling, Ion conductive spacers for increased power generation in reverse electrodialysis, Journal of Membrane Science 347 (2010) 101‐107.
6. P. Długołęcki, P. Ogonowski, S.J. Metz, M. Saakes, K. Nijmeijer, M. Wessling, On the resistances of membrane, diffusion boundary layer and double layer in ion exchange membrane transport, Journal of Membrane Science 349 (2010) 369‐379.

Lista patentów
1. Apparatus for removal of ions, and a method for removal of ions - NL2005134 (C)
2. Apparatus for removal of ions, and a method for removal of ions  - EP2409955 (A1)
3. Apparatus for removal of ions, and a method for removal of ions - WO2011144638 (A1)
4. Spacer, cell and device for an ion-exchanging process and method therefore - EP2405994 (A2)
5. Method and device for membrane cleaning in electro-membrane processes - NL2002984 (C)

(Link do pracy doktorskiej: http://doc.utwente.nl/69120/1/Thesis_P_Dlugolecki.pdf)

Członek Domu Polskiego w Amsterdamie, prawnik i znany wśród Polonii działacz, założyciel Polskich Związków Zawodowych w Holandii oraz Polskiego Punktu Podatkowego w BDO Holding BV.

Więcej…

Urodzony w Warszawie w 1975 roku. Absolwent Politechniki Warszawskiej Wydziału Inżynierii Lądowej. Od pięciu lat na stałe mieszkający w Holandii. Od 2007 współwłaściciel firmy FIRE STOP Holland BV zajmującej się projektowaniem, wykonawstwem oraz serwisem instalacji przeciwpożarowych – głównie tryskaczowych.

Więcej…

Regulamin Konkursu

REGULAMIN KONKURSU POLAK ROKU W HOLANDII „POLONUS 2012"

 

Artykuł 1 - Postanowienia ogólne

§ 1.

Niniejszy Regulamin określa warunki, na jakich odbędzie się druga edycja konkursu Polak Roku w Holandii pod nazwą „Polonus 2012" przeprowadzana w drugiej połowie roku.

§ 2.

Organizatorem konkursu jest Fundacja Polonus założona w 2011 roku z inicjatywy:

• Polsko-Niderlandzkiego Stowarzyszenia Kulturalnego – www.pnkv.nl

• Stowarzyszenia Przedsiębiorstw Polsko-Niderlandzkich – www.vpno.nl

• OTTO WorkForce – www.ottoworkforce.eu

Iniciatywa cieszy się pełnym poparciem Ambasady Polskiej Rzeczypospolitej w Hadze – www.haga.polemb.net

§ 3.

Celem wyborów jest promocja polskich osiągnię

oraz naszego doniosłego wkładu w życie współczesnej Holandii i tym samym budowanie pozytywnego wizerunku Polaków i Polonii. Mieszkający na terenie Holandii wybitni przedstawiciele narodu polskiego zostaną nagrodzeni za ich osiągnięcia oraz postawieni w świetle reflektorów.

Konkurs stanowi okazję do konsolidacji działań Polonii holenderskiej oraz podniesienia jej prestiżu w oczach społeczeństwa Królestwa Niderlandów, jak też do nawiązywania wzajemnych kontaktów biznesowych i kulturalnych pomiędzy obydwoma krajami.

§ 4.

Przewidziany jest wybór Polaka Roku przez niezależną Kapitułę w pięciu następujących kategoriach:

1. Biznes

2. Kultura

3. Nauka i Technika

4. Młody Polak Sukcesu

5. Honorowy Polonus – nagroda dla przedstawiciela środowiska niderlandzkiego za szczególne zasługi w integracji Polonii holenderskiej

Wyłoniony w danej kategorii zwycięzca otrzyma nagrodę tej kategorii.

§ 5.

Przewidziany jest również wybór Polaka Roku 2012 przez Publiczność w drodze głosowania przez internet. Zwycięzca otrzyma nagrodę Publiczności.

 

Artykuł 2 – Wybór przez Kapitułę

Dla każdej kategorii podane są następujące ogólne wymagania do zgłoszenia kandydatury:

BIZNES

Kandydatami mogą być osoby prowadzące co najmniej od trzech lat działalność gospodarczą w Holandii. Przedsiębiorcy odnoszący sukcesy widoczne we wskaźnikach wzrostu oraz rozpoznawalnością na rynku. Prowadzący współpracę gospodarczą lub handlową z Polską, tworzący nowe miejsca pracy czy budujący pozytywny wizerunek polskiej przedsiębiorczości w Holandii.

KULTURA

Kandydatami mogą być artyści lub twórcy działający na rzecz kultury polskiej, holenderskiej lub europejskiej, bądź organizatorzy wydarzeń kulturalnych widocznych na terenie Holandii.

NAUKA I TECHNIKA

Kandydatami mogą być osoby prowadzące badania naukowe lub w inny sposób wnoszące wkład w rozwój nauki i techniki w Holandii, budujące pozytywny wizerunek polskiego wysokiego poziomu naukowego.

MŁODY POLAK SUKCESU

Kandydatami mogą być osoby do 35 roku życia, które poprzez swoją działalność i osiągnięcia w wybitny sposób wyróżniły się na tle pokolenia młodych Polaków w Holandii.

HONOROWY POLONUS

Nagroda dla osób pochodzenia holenderskiego lub holenderskiej organizacji zasłużonej dla integracji Polaków w Holandii. Kandydatami mogą być Holendrzy lub organizacje holenderskie, działajce na rzecz Polaków lub Polonii w celu ich integracji w szerokim tego słowa znaczeniu, między innymi na polu zaspokajania potrzeb socjalnych, edukacyjnych, polepszania warunków pracy i mieszkaniowych, itp.).

§ 2.

Kandydatami do nagrody w kategorii Biznes, Kultura, Nauka i Technika, Młody Polak Sukcesu mogą zostać wyłącznie obywatele polscy lub polskiego pochodzenia mieszkający na terenie Królestwa Niderlandów.

Kandydatami do nagrody Honorowy Polonus mogą zostać wyłącznie mieszkający na terenie Królestwa Niderlandów obywatele holenderscy lub holenderskiego pochodzenia albo też organizacje holenderskie z siedzibą i działalnością na terenie Holandii.

§ 3.

Z grupy kandydatów wyłączone są następujące osoby oraz członkowie ich rodzin :

• Pracownicy polskich placówek dyplomatycznych oraz polskich organizacji międzynarodowych;

• Członkowie zarządu Fundacji Polonus oraz wolontariusze aktywni przy organizacji wyborów;

• Członkowie Kapituły.

§4.

Kandydaci poprzedniej edycji mogą ponownie zostać zgłoszeni do konkursu jedynie w sytuacji gdy zgłoszenie zostanie umotywowane nowymi osiągnięciami, które miały miejsce po poprzedniej edycji konkursu w której dana osoba brała udział.

§ 5.

Kandydaci mogą zostać zgłoszeni do konkursu przez:

• Stowarzyszenia, związki lub inne organizacje;

• Grupy Osób Indywidualnych składające się z co najmniej 10 osób;

• Zwycięzców poprzednich edycji. Każdy zwycięzca posiada jednorazowe prawo zgłoszenia kandydatury.

Przy wypełnieniu kompletu dokumentów wyszczególnionych w § 7 należy zwrócić uwagę aby każde zgłoszenie zawierało umotywowane poparcie dla danej kandydatury przez:

• Zarząd danej organzacji – przy zgłoszeniu kandydatury przez stowarzyszenia, związki lub inne organizacje;

• Co najmniej 10 osób - przy zgłoszeniu przez Grupę Osób Indywidualnych;

• Zwycięzcę poprzedniej edycji.

§ 6.

Przystępując do konkursu kandydat oświadcza pisemnie, iż:

• Wyraża zgodę na kandydowanie;

• Wyraża zgodę na przetwarzanie na potrzeby konkursu swoich danych osobowych umieszczonych w zgłoszeniu (zgodnie z ustawą ‘Wet van 6 juli 2000’, zawierającą przepisy dotyczące ochrony danych osobowych ‘Wet bescherming persoonsgegevens’).

Udział w konkursie oznacza jednocześnie zgodę kandydata na podanie imienia i nazwiska do publicznej wiadomości oraz umieszczenie kandydata wraz motywacją (opisem osiągnięć) na stronie internetowej Fundacji Polonus.

§ 7.

Do niezbędnego kompletu dokumentów zalicza się:

1. Formularz zgłoszeniowy z podpisami

• Członków zarządu stowarzyszenia, związku lub innej zgłaszającej organizacji, wraz z podaniem kontaktu do organizacji oraz nazwisk i imion wszystkich popierających członków zarządu;

• Grupy przynajmniej 10 osób popierajacych kandydaturę wraz z podaniem nazwisk i imion wszystkich osób oraz numerów telefonów lub adresów elektronicznych;

• Zwycięzcy poprzedniej edycji.

oraz z uzasadnieniem zgłoszenia (załącznik 1).

2. Formularz ze zgodą kandydata na udział w wyborach oraz oświadczenie kandydata, iż wyraża zgodę na przetwarzanie danych osobowych (załącznik 2).

Komplet wypełnionych dokumentów należy przesłać na:

Adres elektroniczny Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. lub na adres pocztowy:

Stichting Polonus

T.a.v. Sekretariat Kapituły

Postbus 80

3700 AB Zeist

§ 8.

Istnieje możliwość zgłoszenia kandydatów drogą elektroniczną poprzez stronę internetową www.polonus.nl

Właściwie wypełniony formularz na stronie zostanie automatycznie przesłany na adres elektroniczny Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. . Wpłynięcie zgłoszenia zostanie potwierdzone na podany adres elektroniczny zgłaszającego.

Po zgłoszenu drogą elektroniczną należy przesłać podpisany formularz zgody kandydata na udział w konkursie do sekretariatu drogą elektroniczna lub pocztową.

§ 9.

W danej edycji kandydat może być zgłoszony tylko w jednej kategorii.

Każda prawidłowo zgłoszona kandydatura zostanie umieszczona na stronie internetowej Fundacji Polonus www.polonus.nl przy danej kategorii.

§ 10.

W skład Kapituły konkursu wchodzą przedstawiciele organizacji polonijnych, działających na terenie Holandii. Ustala się maksymalną ilość dziesięciu członków Kapituły. Organizacje, które zdecydują się na wzięcie udziału w pracach Kapituły oddelegują do tej pracy jedną osobę z (zarządu) organizacji, która dysponuje jednym głosem.

Organizator zastrzega sobie prawo powołania do Kapituły osób spoza kręgu organizacji polonijnych.

§ 11.

Kapitule przewodniczy zaproszona przez zarząd Fundacji Polonus osoba pełniąca wysoką funkcję w polskich strukturach państwowych.

§ 12.

Zgłoszone kandydatury zostaną dopuszczone do konkursu po stwierdzeniu przez Sekretariat Kapituły dopełnienia formalości zgłoszeń. Wchodzący w skład sekretariatu wolontariusze mogą podejmować w razie pytań lub konieczności uzyskania dodatkowych informacji kontakt z osobami zgłaszającymi oraz z samymi kandydatami.

Sekretariat Kapituły jest uprawniony do odrzucenia zgłoszeń kandydatur niezgodnych z wymogami niniejszego Regulaminu.

§ 13.

W przypadku uzyskania przez organizatorów lub Kapitułę informacji o złożeniu fałszywych danych lub o naruszeniu prawa w jakikolwiek inny sposób lub też naruszeniu postanowień niniejszego Regulaminu, przysługuje jej prawo do wstrzymania się z przyznaniem tytułu do czasu wyjaśnienia wątpliwości, odmowy przyznania tytułu, podjęcia decyzji o nieprzyznawaniu tytułu w ogóle, bądź do podjęcia decyzji o przyznaniu tytułu na rzecz innego kandydata w danej kategorii.

§ 14.

Kapituła może z własnej inicjatywy (w ramach Konkursu) przyznać nagrodę specjalną osobie prywatnej lub osobie prawnej za całokształt działalności na polu współpracy polsko-holenderskiej.

§ 15.

Decyzja Kapituły konkursu jest podejmowana zwykłą większością głosów, przy braku możliwości wstrzymania się od głosu. W przypadku równej ilości głosów decyduje głos Przewodniczącego. Decyzja Kapituły nie podlega odwołaniu.

§ 16.

Terminy zebrań posiedzenia Kapituły zostaną ustalone i przekazane do wiadomości członkom Kapituły przynajmniej na 3 tygodnie przed datą posiedzenia.

§ 17.

Z obrad Kapituły zostaje sporządzony protokół, w którym członkowie Kapituły przedstawiają uzasadnienie dokonanego wyboru Polaka Roku 2012 w poszczególnych kategoriach.

 

Artykuł 3 – Terminy wyborów przrez Kapitułę

§ 1.

Konkurs zostaje ogłoszony w dniu 1 sierpnia 2012 roku.

Zgłaszanie kandydatów do sekretariatu Kapituły upływa z dniem 30 września 2012 roku.

§ 2.

Po upływie terminu składania zgłoszeń, Sekretarz Kapituły sporządza zestawienie prawidłowo zgłoszonych kandydatur oraz przedkłada materiał konkursowy Kapitule do dnia 7-go października 2012 r.

§ 3.

W przypadku jakichkolwiek zmian w danych kandydata, jest on zobowiązany poinformować o tym Sekretariat Kapituły niezwłocznie, nie dłużej niż terminie 7 dni, od dokonanej zmiany.

§ 4.

Spośród prawidłowo zgłoszonych kandydatów Kapituła wyłania trzech nominowanych w każdej kategorii do dnia 31 października włącznie, po czym niezwłocznie przekazuje nazwiska nominowanych osób do zarządu Fundacji Polonus. Wszyscy nominowani do nagrody otrzymają, w terminie 4 dni od momentu wyboru przez Kapitułę, pisemną informację o nominacji oraz zaproszenie na uroczystość wręczenia nagród.

§ 5.

Ogłoszenie zwycięzców w poszczególnych kategoriach oraz wyboru publiczności odbędzie sie w dniu 17 listopada 2012 r. podczas uroczystego wręczenia nagród, kończącego druga edycję konkursu „Polak Roku w Holandii". Nazwiska zwycięzców zostaną podane do publicznej wiadomości m.in. poprzez zamieszczenie ich na stronach internetowych Fundacji Polonus -www.polonus.nl, PNKV -www.pnkv.nl, VPNO -www.vpno.nl, OTTO www.ottoworkforce.eu oraz Ambasady Polskiej Rzeczypospolitej w Hadze www.haga.polemb.net, oraz innych mediów.

§ 6.

W przypadku, gdy osoba nagrodzona nie może odebrać nagrody w dniu 17 listopada, istnieje możliwość odebrania nagrody przez upoważnioną przez zwycięzcę osobę. Gdyby nie było to możliwe, nagroda może zostać odebrana w siedzibie Fundacji Polonus osobiście lub przez upoważnioną przez laureata osobę, bądź zostanie przesłana pocztą za pokwitowaniem odbioru.

 

Artykuł 4 – Wybory przez Publiczność oraz terminy

§ 1.

Wybory zostaną przeprowadzone w drodze głosowania przez internet na stronie www.polonus.nl

§ 2.

Publiczność może głosować na kandydatów przedstawionych na podanej stronie internetowej (ref. Art. 2 §9.).

§ 3.

Wybory odbędą sie w trzech etapach. Do drugiego etapu zostanie dopuszczonych piętnaście kandydatów z największą ilością głosów. Następnie trzech kandydatów z największą ilością głosów zostanie dopuszczonych do finału, w którym zostanie wyłoniony zwycięzca Publiczności.

§ 4.

Głosy oddane na poszczgólnych kandydatów zachowują wazność we wszystkich etapach.

§ 5.

Głosowanie przez internet zostanie przeprowadzone w okresie od początku października do 15 listopada 2012 roku włącznie. Dokładne terminy poszczególnych etapów zostaną uprzednio ogłoszone na stronie internetowej.

Piętnastu uczestników drugiego etapu otrzyma zaproszenie na uroczystość wręczenia nagród.

 

Artykuł 5 - Nagrody

§ 1.

Kapituła przyznaje nagrody w każdej kategorii. Kapituła posiada prawo do rezygnacji z przyznania nagrody bez konieczności podawania przyczyn.

§ 2.

Zarząd Fundacji Polonus przyznaje nagrodę w wyborach przez Publiczność. Zarząd posiada prawo do rezygnacji z przyznania nagrody bez konieczności podawania przyczyn.

§ 3.

Nagrodą w wyborach przez Kapitułę jak i Publiczność jest statuetka oraz dyplom udziału z podaniem tytułu.

§ 4.

Statuetka i dyplom nie podlegają wymianie na jakikolwiek inny ekwiwalent.

 

Artykuł 6 - Przepisy końcowe

§ 1.

Organizator zastrzega sobie prawo do zmiany postanowień niniejszego regulaminu. Zmiany zostaną opublikowane na stronie internetowej www.polonus.nl

§ 2.

O sprawach nieuregulowanych w niniejszym regulaminie decyduje zarząd Fundacji Polonus.

§ 3.

Przesłane komplety dokumentów nie są zwracane nadawcom.

§ 4.

Organizator nie pokrywa poniesionych kosztów podróży i pobytu związanych z uroczystością wręczenia nagród.

§ 5.

Regulamin wchodzi w życie z dniem rozpoczęcia Konkursu.

§ 6.

Wszelkie spory mające związek (wynikające) z Wyborami Polaka Roku podlegają przepisom prawa holenderskiego.

Niniejszy Regulamin został zatwierdzony przez Zarząd Fundacji Polonus w dniu 11 lipca 2012 roku oraz opublikowany na stronie internetowej Fundacji Polonus (www.polonus.nl).

 

Zarząd Fundacji Polonus

Amsterdam, 11 lipca 2012 roku

Rony Haque ma 56 lat. Jest mieszkanką Schiedamu. Od 1979 roku zatrudniona jako pracownik socjalny w tymże mieście, najpierw jako animator zajęć dla dzieci, a od 7 lat jako pracownik dzielnicowy w Stichting SWS Welzijn.

Więcej…

Nagroda Internautów
Zapraszamy do głosowania!

1. Wciśnij przycisk pod zdjęciem wybranego kandydata
2. Wpisz swój e-mail poniżej listy
3. Naciśnij przycisk 'Głosuj na wybranego kandydata'
4. Zostanie wysłany e-mail na podany adres z prośbą o potwierdzenie
5. Po potwierdzeniu głos jest automatycznie dopisywany

Od poniedziałku 3 listopada statystyki zostaną ukryte. Zwycięzcę nagrody Internautów poznamy 15 listopada na gali Polonus 2014.

10 listopada o godzinie 24:00 ubiega termin składania głosów.

Nauka i Technika

Sławomir Magala

Mirosław Lech Kamiński

Kultura

Małgorzata Smółka	Anna Chojnacka	Marcin Sieroń	Grzegorz Deptuła
Robert Szreder	Aleksandra Baltissen	Henryk Gajewski

Młody Polak Sukcesu

Justyna Wachnicka	Karolina Jagiełło	Milosz Krasowski	Paweł Rosalski
Sylwia Kuć	Edmund Piunow	Konrad Rybka	Roger Martin Maluga

Biznes

Ewa Szałwińska	Kris Florek	Wiesława Sąsiadek	Anna Wojnarowska
Luiza Zwierz	Dorota Klop – Sowińska	Wanda Brenders

Honorowy Polonus

Franciszek Cornelis Konrad Ruczynski	Angelique van ’t Riet	Ankie Dockx	Carol de Jong
Eric van Tilbeurgh	Sonja Driessen

Sponsorzy:

Kandydatami mogą być osoby do 35 roku życia, które poprzez swoją działalność i osiągnięcia, w wybitny sposób wyróżniły się na tle pokolenia młodych Polaków w Holandii.

Mieszka w Holandii od 1989 roku. Ukończyła studia wyższe na kierunku informatyki i elektrotechniki na Uniwersytecie w Dreźnie (Niemcy).

Więcej…

Ukończył studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Zaraz po studiach podjął pracę w Instytucie Fizyki Polskiej Akademii Nauk i tam też obronił doktorat w roku 1980.

Od 1984 roku przebywa w Holandii. Krótki staż po-doktorancki w Laboratorium Fizycznym na Uniwersytecie Amsterdamskim, początkowo planowany na pół roku, przedłużył się nieco i w efekcie zakończył się stałym zatrudnieniem jako nauczyciel akademicki. W 2003 roku Uniwersytet Amsterdamski powierzył mu stanowisko pełnego profesora "Materiałów Optoelektronicznych".

Obecnie stoi na czele grupy badawczej około 15-stu magistrantów, doktorantów i młodszych pracowników naukowych. Prowadzi badania podstawowe w dziedzinie własności optycznych nanomateriałów oraz ich możliwych zastosowań praktycznych w fotonice i wysokowydajnych ogniwach słonecznych trzeciej generacji. Jest autorem ponad 200 prac naukowych, w tym również w najbardziej prestiżowych czasopismach z grupy Nature i około 100 zaproszonych wykładów. Pod jego opieką wypromowało się do tej pory 15 doktorantów.

Przez cały czas pobytu w Holandii utrzymuje żywe kontakty z polskim środowiskiem naukowym poprzez bezpośrednią współpracę badawczą oraz udział w polskich gremiach i konferencjach. W roku 2003 roku odebrał nominację profesorską z rąk prezydenta RP, na wniosek Instytutu Fizyki Molekularnej PAN z Poznania.

W życiu prywatnym jest ojcem czwórki (dorosłych) dzieci.

Tom Gregorkiewicz:
Nigdy nie planowałem wyjazdu z Polski i w tym sensie nie czuję się emigrantem, czy "polonusem", a po prostu Polakiem. Polska dała mi wykształcenie, a praca naukowa zawiodła mnie do Holandii. Tu na Uniwersytecie Amsterdamskim znalazłem świetne warunki do "spełnienia zawodowego" razem z innymi pracującymi tu wraz ze mną nie-Holendrami. Staram się, tak jak wielu innych polskich naukowców na całym świecie, wykorzystać swoją zawodową szansę nie zapominając o swoich "korzeniach". I to samo przekazuję moim dzieciom.

Tomasz Norbert Karawajczyk urodził się w Legnicy. Ma 35 lat. Z żoną i trójką dzieci mieszka w Arnhem.
Wykształcenie: Wyższe magisterskie zdobyte we Wrocławiu na PWT, ukończył tam również podyplomowe studia dziennikarskie.
Prowadzi własne studio graficzne "Graphical Stroke"
Pedagog i dziennikarz od 9 lat mieszkający w Holandii.

Tomasz Norbert Karawajczyk to typowy społecznik oddany Polonii i to nie tylko holenderskiej.
Podyplomowe Studia dziennikarskie na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu pozwoliły Tomaszowi Karawajczykowi połączyć przyjemne z pożytecznym. Zdolności artystyczne realizuje w swojej firmie graficznej "Graphical Stroke" a warsztat dziennikarski przeniósł na płaszczyznę oświatową.
Po przyjeździe do Holandii w 2003 roku szybko znalazł swoje miejsce w życiu naszej Polonii, włączając się czynnie w prace społecznych placówek oświatowych, najpierw lokalnych a później organizacji ogólnokrajowych. Silnie zaangażowany w środowiskach polonijnych na rzecz krzewienia języka polskiego i kultury polskiej poprzez promocję i organizację spotkań ze znanymi osobami, gośćmi z Polski i całego świata (np. wizyta prof. Jerzego Bralczyka). W społeczności rotterdamskiej obecny od 2004 roku, najpierw jako wiceprzewodniczący szkoły, nauczyciel i grafik, a po przeprowadzce do Arnhem przyjaciel i webmaster Niderlandzko-Polskiego Centrum Kultury i Edukacji.

Od 2010 roku jako przedstawiciel Forum Polskich Szkół w Holandii reprezentuje Europę Zachodnią w Radzie Oświaty Polonijnej przy Ministerstwie Edukacji Narodowej powołanej przez MEN jako organ doradczy i opiniotwórczy.
Wyniesione doświadczenie z pracy w społecznych szkołach polonijnych wykorzystuje w pracach nad tworzeniem internetowego programu metodycznego "Włącz Polskę" dla nauczycieli i rodziców poza granicami Polski.
Związane z tym wyjazdy do Polski, nawiązane kontakty oraz niesamowite zaangażowanie na rzecz polonijnej oświaty społecznej, Tomasza oraz innych osób z niemal całego świata, zaowocowały powołaniem światowego Kongresu Oświaty Polonijnej. Wielomiesięczna, wytężona społeczna praca Komitetu Organizacyjnego, w którym zasiadał jako koordynator, webmaster i grafik zwieńczyło w czerwcu tego roku powołanie do życia tejże organizacji. Na pierwszym Zjeździe 24 czerwca w Pułtusku Tomasz Karawajczyk został wybrany z grona 60 przedstawicieli reprezentujących światową oświatę polonijną na stanowisko Sekretarza KOP. Kongres Oświaty Polonijnej to samorządna organizacja przedstawicieli oświatowych środowisk polonijnych i polskich poza granicami kraju. KOP jest ciałem konsultacyjnym, reprezentacyjnym i doradczym, mającym za zadanie wypracowywać koncepcje i rozwiązania wspierające rozwój oświaty polskiej za granicą, we współpracy z działającymi w Polsce instytucjami parlamentarnymi, rządowymi i pozarządowymi.

Każde działanie i inicjatywa Tomsza odnosi zamierzony sukces. Skuteczność w działaniu, umiejętność rozwiązywania konfliktów a jednocześnie bezkompromisowe dążenie do celu zjednały sobie przychylność środowisk polonijnych a także przedstawicieli polskich organizacji rządowych.
To dzięki jego trosce mówi się na całym świecie o najważniejszych wydarzeniach kulturalno-oświatowych Polonii w Holandii.
A dobre wzorce naszej holenderskiej Polonii wykorzystywane są w innych krajach. Tomasz zaszczepił np. pomysł znanego wszystkim w Holandii Wierszowiska - Festiwalu Poezji dla Dzieci, którego jest współorganizatorem - do Londynu (maj 2012).
Tomasz dociera również do środowisk holenderskich. Dzielnie z rodziną promują coroczny 'Marsz pamięci bitwy pod Arnhem", który ma miejsce w pierwszą sobotę września.
Tomasz nie zapomina o kraju swojego pochodzenia. Z typowym dla siebie zaagażowaniem przygotował i przeprowadził akcję promocyjną Finału Wielkiej Orkiestry Światecznej Pomocy, organizowaną w Schiedamie przez NPC i księgarnię „ Kapitan Polek" w styczniu tego roku. Dzięki świetnemu pr do finału dołączyło szereg społecznych organizacji polonijnych, media oraz polskie firmy. Kilkugodzinna impreza w Schiedamie została ciepło oceniona przez Polaków, oraz wzbudziła szczere uznanie w holenderskim środowisku.
Tomasz jest świetną wizytówką Polski. Wytężoną pracę społeczną umiejętnie godzi z pracą we własnej firmie graficznej, wychowaniem trójki dzieci, troską o żonę Anię (laureata Polaka Roku 2011 z dziedziny Nauki i Techniki), dwóch kanarków i psa. Ich dom jest oazą polskości, gdzie przedstawiciele różnych krajów mogą zakosztować polskiej gościnności, zachwycić się polską kuchnią, a także, a może przede wszystkim, wzbogacić swą wiedzę o historię i losy Polski.

Wanda Brenders urodziła się i wychowała w Polsce. Ukończyła Technikum Ekonomiczno-Handlowe w Poznaniu z bardzo dobrym wynikiem. Pracowała przez kilka lat w Poznaniu w prywatnych firmach handlowych. W Poznaniu poznała swego męża Hugo. Przed ośmiu laty zdecydowała się osiedlić z mężem w jego rodzinnej miejscowości Dongen w Holandii. W 2009 roku wspólnie z mężem założyła firmę Otwarte Drzwi. Pomysł utworzenia firmy zrodził się podczas udzielania pomocy znajomym w poszukiwaniu mieszkania i sposobu jego sfinansowania. Wanda Brenders rozpoczęła swoją drogę zawodową odwiedzając razem z mężem rodziny polskie. Mieli wtedy okazję poznać realia życia jej rodaków na emigracji zwłaszcza, jeżeli chodzi o zakwaterowanie. Widząc złe warunki mieszkaniowe Polaków Wanda Brenders postanowiła zaradzić tej sytuacji. W ramach działalności ich firmy od wielu lat pomaga Polakom w sektorze doradztwa finansowego, podatkowego i administracyjnego. Organizuje spotkania informacyjne dla Polaków na terenie całego kraju udzielając kompleksowych porad dotyczących wszystkich aspektów rynku mieszkaniowego w Holandii. Dzięki działalności Otwartych Drzwi co roku sto polskich rodzin jest dumnych z zakupu własnego mieszkania. Dzięki Wandzie Brenders sześć osób pochodzenia polskiego znalazło pracę w firmie Otwarte Drzwi. Głównym celem firmy jest dobro klientów i pracowników.

Obok pracy zawodowej udziela się społecznie zarówno w środowisku polskim jak i holenderskim. W tym czasie, gdy młodszy syn uczęszał do Szkoły Polskiej w Bredzie, zgłosiła się do pracy w Komitecie Rodzicielskim. Przez 3 lata wspólnie z gronem nauczycielskim i rodzicami dbała o zachowanie języka polskiego i kultury polskiej w rodzinach uczniów szkoły. W latach 2010, 2011 i 2012 sponsorowała szkołę. Jej firma Otwarte Drzwi zasponsorowała w 2013 roku Wierszowisko czyli ogólnokrajowy festiwal polskiej poezji dziecięcej. Wanda Brenders była członkiem Jury Konkursu Plastycznego w 2013 roku. Również w tym okresie firma zasponsorowała młodym polskim zawodnikom kolarskim: Przemysławowi Kasperkiewiczowi i Grzegorzowi Habie całoroczny pobyt i możliwość treningu w Holandii. Ponadto firma wspierała finansowo organizowany w Tilburgu Halowy Turniej Piłki Nożnej E&A CUP w 2012 i 2013 roku. Firma sponsoruje od dwóch lat VV Dongen Klub Piłkarski dla Dzieci i Młodzieży.

Wanda Brenders przyczyniła się do poprawy waruków życia Polaków w Holandii. Dzięki jej pracy i staraniom bardzo wiele rodzin polskich posiada własny dom. Także dzięki niej znalazło pracę sześć osób pochodzenia polskiego. Wanda Brenders wspiera działalność kulturalną i sportową dzieci i młodzieży polskiej i holenderskiej.

Sponsorzy:

Kandydatami mogą być osoby prowadzące badania naukowe lub w inny sposób wnoszące wkład w rozwój nauki i techniki w Holandii, budujący pozytywny wizerunek polskiego wysokiego poziomu naukowego.

Z jego ekipą wspięliśmy się na szczyt Kilimanjaro w ciągu zaledwie 48 godzin, co jest równocześnie rekordem świata dla grupy. Była to dosyć niebezpieczna ekspedycja, z uwagi na zagrożenie, którym jest choroba wysokościowa, czyli niedotlenienie organizmu.

Agnieszka Steur: Jak zareagowała Pani na wiadomość o nominacji do Nagrody Polaka Roku w Holandii?
Anna Chojnacka: To był wielki zaszczyt, szczególnie z uwagi na to, że tak duża część mojej książki jest o Polsce, o polskiej historii i o polskich korzeniach. Ta powieść, to po części historia nas wszystkich; tych, którzy dobrowolnie i nie do końca dobrowolnie musieli opuścić ojczyznę i odnaleźć się w nowej sytuacji. Polonus jest wielkim uznaniem dla tych wszystkich, którzy codziennie pracują nie tylko nad własną przyszłością, ale także swoim działaniem sprawiają, że wizerunek Polaka jest pozytywny i wszechstronny.

AS: W listopadzie weźmie Pani udział w organizowanym przez "Opzij" spotkaniu 100 najbardziej wpływowych kobiet w Holandii. Jak wygląda zwykły dzień jednej z tych kobiet, Pani dzień?
ACh: Od jakiegoś czasu udaje mi się dni zaczynać spokojnie; najlepiej jeszcze zanim wszyscy wstaną. W ten sposób mam możliwość ustawić swoje priorytety na ten dzień; co dziś jest najważniejsze, co chcę osiągnąć z każdego spotkania lub np. sesji pisania. Ważne jest by wiedzieć, dlaczego i jaki jest nasz cel, gdy czegoś się podejmujemy. Za dużo rzeczy, które robimy codziennie irytuje nas, kosztuje nas czas i energię a tak naprawdę nie wiemy, dlaczego tak za wszystkim biegniemy. Z takim podejściem udaje mi się coraz częściej wszędzie uczestniczyć na 100%.

AS: „ De Poolster" jest Pani pierwszą książką, która zdobyła wiele pozytywnych recenzji. To książka z wieloma elementami autobiograficznymi, zdradzi Pani, o czym będzie kolejna powieść?
ACh: Kolejna powieść ma tymczasowy tytuł "Guru" i jest to non-fictie. Jest to sprawozdanie z mojej drogi od momentu, gdy zdiagnozowano u mnie stwardnienie rozsiane pięć lat temu, o moim sposobie "walczenia" z chorobą oraz o spotkaniu z Wimem Hofem (Iceman). Z jego ekipą wspięliśmy się na szczyt Kilimanjaro w ciągu zaledwie 48 godzin, co jest równocześnie rekordem świata dla grupy. Była to dosyć niebezpieczna ekspedycja, z uwagi na zagrożenie, którym jest choroba wysokościowa, czyli niedotlenienie organizmu. Chcę przekazać to, czego się nauczyłam oraz podzielić się moimi doświadczeniami, z których część jest uniwersalna, bo wszyscy musimy sobie dawać radę z wyzwaniami losu, a malutka część być może bardziej extremalna, ponieważ nie każdy wybiera, jako rozwiązanie wspinanie się na szczyt lodowych gór w krótkich spodenkach.

Zwyciężczyni przysługuje teraz tytuł "największego znawcy ortografii w Hadze".

Karolina Jagiełło (12 lat) wygrała w Holandii ortograficzny konkurs dla młodzieży, pokonując tym samym 30 holenderskich finalistów.

Wywiad przygotowali Sofia Steur (10lat) i Gerard Steur (12lat)

Karolino, na początku chcielibyśmy Ci bardzo pogratulować tak ogromnego sukcesu. Zajęcie pierwszego miejsca w dyktandzie dla ósmoklasistów w Hadze, to wspaniałe osiągnięcie, szczególnie dla kogoś, kto nie urodził się w Holandii.

Gerard: Jak długo mieszkasz w Holandii?

Karolina: Cztery lata. Przyjechałam tutaj z Międzyrzecza.

Zosia: Czy w chwili, gdy przyjechałaś do Holandii znałaś już język niderlandzki, czy dopiero tutaj zaczęłaś się go uczyć?

Karolina: Dopiero tutaj zaczęłam się uczyć.

Gerard: W jakim języku mówi się u Ciebie w domu?

Karolina: Pół na pół, mówimy po holendersku i po polsku.

Zosia: Słyszałam, że bardzo lubisz czytać książki. W jakim języku je czytasz?

Karolina: Też po polsku i po holendersku.

Zosia: Jak wyglądało to dyktando?

Karolina: Pisaliśmy je około godziny i to był tekst o Van Goghu. Dyktando nie było takie trudne, ale były trzy słowa, nad którymi musiałam się zastanowić, np. czy powinno być t czy d. Trzy słowa prawie wszyscy mieli źle. Gdy się dowiedziałam, że wygrałam byłam bardzo, bardzo szczęśliwa, bo ja na prawdę się tego nie spodziewałam. Gdy przyszłam do mojej klasy akurat była pauza, prawie nikogo nie było, tylko nauczyciel i troje dzieci. Pokazałam certyfikat i nagrodę na książki dla szkoły. Wtedy pan pytał; Serio? Naprawdę nie wierzył. Gdy przyszli moi koledzy i koleżanki, wtedy wszyscy zaczęli krzyczeć; Ojejku! Naprawdę? Wygrałaś! Przyniosłam tort i każdy dostał kawałek. Było fajnie!

Zosia: Czy masz w domu jakieś zwierzątko?

Karolina: Mam kota i rybki, a dokładniej; trzy złote rybki i 3 glonojady. Mamy też okropne ptaki w ogrodzie. Gdy nasz kot wyjdzie do ogrodu, strasznie za nim ganiają.

Gerard: Znasz jakieś inne języki?

Karolina: Czasem dla żartu mówimy z koleżankami po angielsku. Acha, jeszcze uczyłam się w grupie 7, czyli rok temu, francuskiego.

Zosia: Zdradź nam proszę, jak można tak dobrze nauczyć się ortografii w obcym języku?

Karolina: To jest bardzo trudne pytanie. Nie wiem jak mogłabym na to odpowiedzieć. Trzy lata temu byłam w innej szkole i tam musiałam codziennie dwie godziny spędzać w innej klasie, tam uczyłam się holenderskiego. To było bardzo dużo pracy. Nawet jeśli nie wszystko rozumieliśmy musieliśmy pracować i tak codziennie przez pół roku. No i wtedy już całkiem nauczyłam się holenderskiego. Potem mogłam być w zwykłej klasie.

Gerard: Czy jesteś równie dobra w ortografii polskiej? Która jest trudniejsza?

Karolina: Myślę, że ortografia polska jest trudniejsza. Tutaj w Holandii jest tylko a,b, c, a w języku polskim a, ą, b, c, ć - to jest znacznie trudniejsze. Ale jak się po polsku umie, to znów nie jest aż tak trudne, ale myślę, że polska ortografia jest dla mnie trudniejsza.

Gerard: Skończyłaś właśnie szkołę podstawową, co dalej? Do jakiej szkoły średniej idziesz?

Karolina: Idę do gimnazjum, będę tam uczęszczać przez 6 lat. Bardzo chcę się uczyć łaciny i greki. Potem chciałabym zostać lekarzem, albo adwokatem. Kim, zobaczę później, mam jeszcze kilka lat, by zdecydować. Teraz jeszcze nie muszę wiedzieć. Za 2 lub 3 lata będę już wiedzieć. Teraz nie mogę jeszcze powiedzieć.

Zosia: Bardzo dziękujemy Ci za ten wywiad.

Wywiad przygotowali Sofia Steur (10lat) i Gerard Steur (12lat)

Zależy mi na tym aby pokazać Holendrom i innym mieszkańcom Europy, że Polak potrafi. Nominacja do tej nagrody to potwierdzenie, że to co robię jest doceniane przez moich rodaków.

Magdalena Dijkstra-Engel: Jak to jest zostać nominowanym na Polaka Roku w kategorii Business?
Kris Florek: Nominacja do tak prestiżowej nagrody jak Polak Roku to wielki zaszczyt. Od wielu lat moim celem jest promowanie Polski. Zależy mi na tym aby pokazać Holendrom i innym mieszkańcom Europy, że Polak potrafi. Nominacja do tej nagrody to potwierdzenie, że to co robię jest doceniane przez moich rodaków. Wyróżnieniem dodatkowym dla mnie jest również to, że znalazłem się w wybitnym gronie nominowanych osób, które są przykładem dla innych Polaków, którym brak wiary w siebie lub nadziei, że mogą coś zmienić.

MD: W ciągu kilku lat osiągnął Pan tak wiele. Czy było w tym trochę szczęścia, czy to jednak wynik ciężkiej pracy i determinacji?
KF: Do Holandii przyjechałem w 2005 roku jako biedny student, który tak jak większość rodaków rozpoczął życie na obczyźnie od prostych prac. Nie mogłem liczyć na wsparcie od rodziny, która sama ledwo wiązała koniec z końcem, więc byłem pozostawiony sam sobie. Jednak nigdy nie odbierałem tego jako przeciwność losu, a jako motywację do działania. To sprawiło, że pracę przy sprzątaniu toalet szybko zmieniłem na taką na budowie, gdzie przyszedł mi pomysł na pierwszy interes. Tym sposobem otworzyłem firmę budowlaną Klussenbedrijf Florek. Wiedziałem też, że tyle samo energii, co w rozwój własnego interesu muszę włożyć w naukę języka holenderskiego, bo to sprawi, że stanę się wiarygodny dla tutejszych kontrahentów. 2009 rok to data powstania marki Florek Onderhoud BV i firmy Roll Flow oraz spełnienie mojego największego marzenia czyli kupna domu. To też czas wytężonej pracy i inwestycji również w pomoc ludziom, w dużej mierze Polakom, z którymi współpracuje w moich firmach. Determinacja pomogła mi w ostatnich latach zająć się tym, czym pasjonowałem się od dawna czyli szkoleniem, motywacją oraz inspirowaniem innych ludzi, którzy chcą osiągnąć sukces i potrzebują wskazówek. Wierzę, że to dopiero początek moich osiągnięć i czekam z otwartymi rękami na kolejne wyzwania, bo wiem, że z odpowiednim nastawieniem jestem w stanie osiągnąć każdy cel. Czy było w tym trochę szczęścia? Myślę, że moim ogromnym szczęściem są ludzie, którzy mnie otaczają. Ich wsparcie, pozytywna energia i dobre słowo były nieocenione w trudnych chwilach. W codziennym działaniu czuję też palec Boski.

MD: Jak przebiega droga od pomysłu do realizacji? Czy realizuje Pan wszystkie swoje pomysły?
KF: Aby zrealizować pomysł zdecydowanie potrzebny jest do tego odpowiedni plan. Staram się być konsekwentny w tym co robię. Dlatego kiedy przychodzi mi jakiś pomysł na biznes to zawsze zaczynam od stworzenia listy, która zawiera korzyści jakie przyniesie dla innych. Zdecydowanie też przykładam się do opracowania strategii, która obejmuje wszystkie możliwe przeszkody w realizacji pomysłu i opracowuje plan jak ich uniknąć. Z sukcesem udaje mi się prowadzić dwie firmy z branży budowlanej, dzięki, którym posiadłem wiedzę dotyczącą prowadzenia biznesu, którą dzielę się z innymi. Dlatego od kilku lat jestem również mentorem i coachem wielu przedsiębiorców. Na podstawie swoich osiągnięć stworzyłem model, który jest używany jako „mapa”, która ułatwia osiągnięcie wyznaczonych celów. Kilkuletnie doświadczenie w biznesie pokazało mi, że nie wszystkie pomysły muszą być realizowane. Czasem jest dobrze mieć o czym marzyć.

Od razu mówię, że ten obraz rzeczy można jak najbardziej zmienić poprzez aktywną promocję Polski i jej kultury, ale nie przez krytykę tego jak jest. Należy dawać dobry przykład, że Polacy są narodem solidnym i potrafiącym osiągać sukcesy.

Malgorzata Tomys: Na wstępie bardzo gratuluje nominacji od Polonusa w kategorii Młody Polak Sukcesu 2014 w Holandii! Jak pan na to zareagował?

Miłosz Krasowski: Witam, bardzo dziękuję za gratulacje, jest mi z tego powodu niezmiernie miło. Gdy dostałem wiadomość o nominacji do nagrody od Polonusa bardzo się ucieszyłem, jednak nie byłem w pełni świadomy wartości tego wyróżnienia. Dopiero gdy sobie uświadomiłem jakie osiągnięcia ma każda z nominowanych osób, zdałem sobie sprawę z tego jakim ogromnym wróżnieniem jest szansa bycia nominowanym. Bardzo się z tego cieszę i ten stan szczęścia utrzymuje się u mnie do tej pory.

MT: Myślę, ze śmiało możemy powiedzieć, ze jest Pan bardzo młodym człowiekiem sukcesu. Jaka jest pana recepta na sukces?

MK: W życiu mam jeszcze wiele celów, które bym chciał zrealizować i nie pomyślałbym, że już na tak wczesnym etapie zostanę dostrzeżony jako człowiek sukcesu. Dziękuję!

Moją dotychczasową receptą- strategią jest ciężka i systematyczna praca. Bez samodzielnego wysiłku nie jest możliwe osiągnięcie żadnego sukcesu. Ponadto istotną rzeczą pomagającą w osiągnięciu sukcesu jest obserwacja otaczających nas ludzi. Często ci, których chcielibyśmy najchętniej pozbyć się z naszego życia, gdyż nas nie lubią i wiecznie krytykują, dostarczają nam motywacji żeby nad sobą pracować i osiągnąć sukces. Ponadto otoczenie potrafi nam dostarczyć informacji na temat czym zajmuje się większość. Osiągnięcie sukcesu wiąże się z dokonaniem czegoś co się wyróżnia, coś co jest rzeczą niepospolitą. Naturalnie więc, chcąć osiągnąć sukces, nie można podążać za większością, gdyż osoby sukcesu należą do mniejszości. Ja od lat trzymam się zasady „rób jak wszyscy, a będziesz żył jak wszyscy”, która pozwola mi ocenić podejmowane przeze mnie decyzje pod względem „popularności” wśród otaczających mnie ludzi.

MT: Skąd się wziął pomysł na połączenie lotnicze z Groningen do Gdańska? Tym bardziej, ze jest pan z Wrocławia ;)

MK: Pomysł na takie połączenie wziął się z tego powodu, że w okolicy Groningen nie było żadnego taniego połączenia lotniczego z Polską. Najbliższym lotniskiem obsługującym takie połączenia było Eindhoven, które jest tak daleko od Groningen, że niektórzy szybciej dojeżdzali do domów w Polsce samochodami, niż lecąc samolotem z Eindhoven. Decyzja o lotach do Gdańska była natomiast podjęta na podstawie szczegółowych analiz statystycznych wykonanych przeze mnie przy współpracy z kadrą zarządzającą lotniskiem w Groningen. Efektem analiz był raport który stworzyłem dla lotniska w Groningen i który jasno wykazał, że najwięcej chętnych na loty z Groningen chciałoby latać do Gdańska. Jako że jestem z Wrocławia, żałuję że analiza nie wskazała Wrocławia jako najbardziej perspektywicznej destynacji, gdyż ułatwiłoby mi to podróże między Polską a Holandią. Jednak najważniejszym moim celem było znalezienie połączenia lotniczego, które nie służyłoby mi, ale największej liczbie osób mieszkających w północnej Holandii.

Każdy naród musi borykać się ze stereotypami.
Najłatwiej ponoć być Polakiem w Azji. Dla mieszkańców Japonii, Chin czy Korei Polska jest na tyle egzotycznym krajem, że jedyne, co im się z nim kojarzy, to Chopin. A to skojarzenie jest na tyle miłe, że właściwie nie ma wstydu, można uśmiechnąć się sympatycznie i uznać kontakt międzykulturowy za nawiązany. Wszystko jedno, że po chwili nasi uroczy, skośnoocy rozmówcy będą się dopytywać, czy w Polsce ubieramy się w kimona albo czy mieszkamy w iglo.

MT: Z czym według pana kojarzy się typowy Polak Holendrowi? Jak według pana są postrzegani Polacy w Holandii?

MK: Jako że aktualnie przebywam w Pekinie na wymianie studenckiej, mogę śmiało stwierdzić, że ma Pani rację. Polska w Azji jest bardzo mile widziana, o wiele lepiej niż kraje Europy Zachodniej, takie jak Holandia. To właśnie w Chinach spotkałem już kilku Azjatów, którzy wiedzieli gdzie jest Polska i Warszawa, ale mieli trudności ze skojarzeniem miejsca moich studiów- Holandii. Azjaci cenią Polaków za zrozumienie ich kultury, która ma wiele cech wspólnych z Polską, ze względu na to że kraje takie jak Chiny i Wietnam, podobnie jak Polska, należały do bloku krajów socjalistycznych. Ponadto, Polska jest krajem który nigdy nie skolonizował żadnego państwa w Azji, przez co wiele obywateli państw Azjatyckich nie ma złych skojarzeń z Polską. W końcu, Polska jest uznawana za kraj europejski, a więc za kraj który jest atrakcyjny dla wielu Azjatów. Te zalety powinny być niewątpliwie wykorzystane przez Polaków, którzy mają ułatwioną drogę na rozwinięcie biznesu, na przykład w Chinach, które są już największą gospodarką świata.
Natomiast, tak kolorowo już nie jest w Holandii, gdzie część Holendrów ceni nas za pracowitość, a część nie potrafi nas zaakceptować. Przyczyn tego stanu rzeczy może być wiele, jednak moim zdaniem największą tego przyczyną jest fakt, iż po wejściu Polski do Unii Europejskiej w 2004, nagle przyjechała do Holandii ogromna liczba Polaków, większość z nich z małych, często zubożałych miejscowości. Dla wielu z nich, emigracja do Holandii, była pierwszą podróżą za granicę, przez co nie mieli oni stycznością z innymi kulturami i nie była świadoma tego, że coś co jest akceptowane w Polsce, nie musi być akceptowane w Holandii. Doprowadziło to do tego, że wiele Holendrów po prostu nie była w stanie zrozumieć Polaków, ich zwyczajów, często nas krytykując za inne zachowanie. Dodam że przed 2004 rokiem, większość Polonii stanowili ludzie często wykształceni, pochodzący z dużych miast, a opinia o Polakach była lepsza niż dzisiaj. To wszystko się zmieniło w ostatnich latach i doszło do tego, że powstały dwie grupy Polaków- świadoma i nieświadoma. Ta pierwsza, świadoma obcej kultury holenderskiej, doskonale asymiluje się z Holendrami będąc za to doceniana przez Holendrów. Jednak zauważyłem, że ta pierwsza grupa często niestety krytykuje Polskę i innych Polaków z drugiej grupy nieświadomych, zamiast starać się im pomagać. Przez to grupa ludzi nieświadomych często nigdy nie jest w stanie zrozumieć dlaczego nie są akceptowani przez Holendrów, co sprawia że ci Polacy jeszcze bardziej zamykają się na integrację z Holendrami, będąc przez nich negatywnie postrzegani.

MT: Co można zrobić żeby tę sytuację zmienić i czy jest to możliwe?
MK: Od razu mówię, że ten obraz rzeczy można jak najbardziej zmienić poprzez aktywną promocję Polski i jej kultury, ale nie przez krytykę tego jak jest. Należy dawać dobry przykład, że Polacy są narodem solidnym i potrafiącym osiągać sukcesy. W ten sposób możemy złamać negatywne stereotypy krążące po Holandii, zwiększyć zaufanie Holendrów do Polaków, a tym samym sprawić że Holendrzy będą chcieli się z nami integrować. Doskonałym przykładem aktywnego promowania Polski jest Pan Mariusz Soltanifar, twórca portalu LinkToPoland. Poprzez nagłaśnianie każdego drobnego i wielkiego sukcesu Polski, poczynając od rocznicy pierwszych wolnych wyborów w Polsce, a kończąc na złotym medalu olimpijskim Kamila Stocha, daje znać społeczności holenderskiej, że Polacy są w stanie osiągnąć wiele. Pan Mariusz zmienił diametralnie opinię o Polsce już nie jednemu z Holendrów, za co jestem mu ogromnie wdzięczny. Jeżeli ilość takich osób jak Pan Mariusz będzie się zwiększać, to już niedługo opinia o Polakach zacznie się zmieniać na lepsze, co aktualnie dzieje się w Niemczech. Niemcy aktualnie uważają Polskę za solidnego partnera, który potrafi coś osiągnąć. Efektem tego jest wzrost wartości marki narodowej Polskii i rosnąca sprzedaż polskich produktów, poczynając od autobusów Solaris, a kończąc na nowoczesnych oknach firmy Drutex, co pozytywnie przyczynia się do rozwoju gospodarczego Polski. Dlatego apeluję do was, Polacy, starajcie się dawać jak najlepszy przykład o naszym kraju, a wszyscy na tym skorzystamy- będzie nam sie żyło lepiej i przyczynimy się do wzrostu marki narodowej Polski.

Tu pomału, jak to zwykle w obcym kraju bywa, wspinałem się po stopniach powrotów na estrady. Tu wreszcie dałem, jako jedyny artysta koncert w Międzynarodowym Trybunale Sprawiedliwości zaproszony przez tą prestiżową organizację.

Agnieszka Steur: Jak zareagował Pan na wiadomość o nominowaniu Pana do Polonusa?
Robert Szreder: Wiadomość o mianowaniu mnie do Nagrody Polaka Roku w Holandii sprawiła mi wiele radości i jest niewątpliwie wielkim wyróżnieniem. Mieszkam tutaj od 40 lat i kraj ten stał się moją drugą ojczyzną. Tu w 1969 roku zdobyłem nagrodę na prestiżowym konkursie muzycznym Fundacji Gaudeamus. W Polsce moja już rozkwitła międzynarodowa kariera zakończyła się niestety nieco wymuszonym wyjazdem właśnie do Holandii. Tu pomału, jak to zwykle w obcym kraju bywa, wspinałem się po stopniach powrotów na estrady. Tu wreszcie dałem, jako jedyny artysta koncert w Międzynarodowym Trybunale Sprawiedliwości zaproszony przez tą prestiżową organizację. Zdając sobie sprawę, że wielu Polaków zasługuje w Holandii na to wyróżnienie, tym bardziej cenny jest dla mnie wybór, jako kandydata do tej nagrody właśnie w tym kraju.

AS: Jak wygląda zwykły dzień profesora Roberta Szredera?
RS: Moj standartowy tydzień dzieli się właściwie na dwie części. W zasadzie poniedziałek, wtorek i środa to dni poświecone pracy na mojej uczelni w Conserwatorium w Maastrichcie. Zaczynam często o 11.00 a wychodzę wieczorem. W mojej klasie skrzypiec studiuje ponad 20 młodych skrzypków na studiach Bachelor i Master z 18 krajów - często tak odległych jak Meksyk, Azerbejdżan, Japonia, Brazylia czy nawet Kirgistan. Co godzina pojawia sie inny młody artysta o zupełnie innej mentalności, psychice i z każdym pracuję nad repertuarem, który właśnie przygotowuje. Jest to wspaniała i fascynująca praca - a możliwość dzielenia się moimi doświadczeniami zdobytymi na estradach świata, daje naprawdę wiele satysfakcji i zadowolenia. Jednocześnie wspaniale jest obserwować - co staram się stymulować- jak Ci młodzi ludzie poznają się, zawierają przyjaźnie obalając narosłe w przeszłości animozje - a nierzadko wrogość pomiędzy krajami, z których pochodzą. Często rozmawiamy w tej, jak ktoś to nazwał, naszej międzynarodowej " rodzinie", w której są również młodzi uzdolnieni skrzypkowie z Polski. Reszta tygodnia to pobyt w domu - przygotowywanie programu, spotkania zawodowe czy domowy wypoczynek a również wyjazdy do pracy w jury konkursów, gościnne profesury w innych uczelniach bądź master klasy.

AS: Muzyka jest językiem ponad wszystkimi, czy koncertując na całym świecie dostrzega Pan różnice w odbiorze Pańskiego repertuaru?
RS: Chyba nie. Choć w zasadzie jestem dzisiaj głownie trenerem, to patrząc w przeszłość trudno mi powiedzieć, czy publiczność na moich koncertach była tak rożna i czy odbiór różnił sie od siebie. Oczywiście z wielkim sentymentem grałem, bądź nagrywałem w Polsce - zwłaszcza pierwsze występy po wieloletniej nieobecności w kraju były dla mnie wielkim przeżyciem i wzruszeniem. Jednakże grając na estradach tak rożnych krajów i kontynentów jak kraje europejskie a także na przykład Stany Zjednoczone, Wenezuela, Tunezja, Chiny, Egipt, Jordania miałem szczęście spotykać wrażliwą i entuzjastyczną publiczność. Często ważny był dobór programu. Oprócz jak najlepszego przygotowania technicznego - codzienne treningi - najważniejsze były emocje zawarte w utworach i moje własne uczucia, którymi dzieliłem sie z publicznością w czasie koncertów. Bo to chyba najważniejsze - osobista kreacja artystyczna. Byłoby mi przykro, gdyby ktoś po koncercie wyszedł i powiedział - to dobry, bądź nawet świetny skrzypek mając na myśli tylko rzemiosło, gdyż nie o to w sztuce i w relacji artysta-publiczność chodzi.